Een nier uit India, wat doet de Eerste Kamer?
[ad_1]
Door Shanty Sterke
Iedereen mag zelf bepalen wat er met zijn of haar lichaam gebeurt. Dit staat in artikel 11 van de grondwet. Het wetsontwerp van D66 waarin staat dat iedere volwassen Nederlander donor wordt, tenzij hij of zij aangeeft dat niet te willen, is volgens tegenstanders dus in strijd met de grondwet.
Voorstanders van het wetsontwerp zeggen dat in artikel 22 van diezelfde grondwet staat dat de overheid ervoor moet zorgen dat iedereen gezond is en blijft. En daarnaast mag je nog steeds zelf bepalen wat er met je lichaam gebeurt na je dood, want je hebt de vrijheid om vast te leggen dat je geen organen wil afstaan. Over deze kwestie debatteert de Eerste Kamer dinsdag 30 januari wanneer het wetsontwerp actieve donorregistratie wordt behandeld.
Uit cijfers van de Nederlandse Transplantatiestichting blijkt dat ruim 1100 mensen op de wachtlijst staan voor een donororgaan. Waarvan meer dan de helft wacht op een nieuwe nier. Jaarlijks overlijden bijna 150 mensen omdat een orgaan te laat komt. De huidige donorwet is dus niet afdoende. Terwijl de meeste Nederlanders er toch positief tegenover staan om organen af te staan na de dood. Maar bijna negen miljoen Nederlanders hebben deze wens niet vastgelegd in het donorregister. Als zij komen te overlijden moeten de nabestaanden de keuze maken.
Zo’n zeventig procent van de nabestaanden zegt ‘nee’ op de donatievraag als iemand zelf geen keuze heeft vastgelegd. Terwijl achteraf blijkt dat bijna de helft hier naderhand spijt van heeft volgens Farid Abdo, neuroloog-intensivist bij het Radboudumc in Nijmegen en voorzitter van de Commissie Donatie van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care. Daarom moet de wet er komen, volgens Abdo, want twintig jaar voorlichting om mensen te bewegen zich in het donorregister in te schrijven heeft nauwelijks tot extra donoren geleid.
Niet geheel toevallig zendt BNNVARA aan de vooravond van het debat in de Eerste Kamer over actieve donorregistratie de documentaire Donordrama uit over illegale donorhandel. De documentairemakers Joost van der Valk en Mags Gavan laten zien hoe het tekort aan donororganen nierpatiënten voor een dilemma kan stellen. Sterven omdat je op een te lange wachtlijst staat of illegaal een nier kopen in India of Bangladesh?
De documentaire belicht de tragiek van verschillende kanten. Van der Valk en Gavan volgen de Nederlandse nierpatiënt Lammert en zijn familie. Hij wacht al jaren tevergeefs op een nier. Terwijl in India en Bangladesh een bloeiende orgaanhandel is. De donoren die – meestal gedreven door enorme schulden en armoede – een nier afstaan blijven vaak berooid, verminkt en beschimpt achter.
Donordrama is maandag 29 januari om 20.25 uur te zien bij BNNVARA op NPO 2.
![]()
Gepubliceerd: vrijdag 26-01-2018 | Reacties (2)
Zowel bij diabetes als bij nierziekten waarbij de nierfunctie langzaam achteruit gaat is het vertragen van die achteruitgang een belangrijk deel van de behandeling. Tot voor kort werd die vertraging bij voorkeur gerealiseerd door te behandelen met een RAS-remmer. Recent zijn er echter twijfels gerezen of dat nu echt altijd de beste behandeling is. Geen grote twijfels, maar toch voldoende om er enige onderzoeken aan te wijden, waaruit Europees meta-onderzoek vervolgens een eenduidige conclusie trachtte te formuleren.
Het renine-angiotensinesysteem (RAS) of renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS) is het hormoonsysteem in ons lichaam dat de bloeddruk en de vochtbalans regelt. Op een aantal plaatsen kan in dit systeem met behulp van medicijnen worden ingegrepen. Een ACE-remmer of ACEI (Angiotensin-Converting-Enzyme Inhibitor) remt bijvoorbeeld de werking van angiotensine-I, terwijl een ARB (Angiotensin II Receptor Blocker) de werking van angiotensine-II blokkeert. Deze medicijnen verlagen de bloeddruk, en werken daarnaast ook niersparend, zodat zij de eerste keus vormen voor de behandeling van nierpatiënten bij wie de nierfunctie langzaam achteruit gaat. Er zijn inmiddels veel onderzoeken gedaan die de effectiviteit van deze medicijnen aantonen.
De Nierstichting heeft aan zes onderzoekers een subsidie uit het Kolff-programma toegekend. Twee van hen, Martin de Borst en Charlotte Keyzer, zijn werkzaam in het UMCG. De subsidie is bedoeld voor jonge onderzoekers ‘die het verschil kunnen maken’. Beide onderzoeken gaan 4 jaar duren.
Martin de Borst krijgt een grant van €375.000,- voor zijn onderzoek naar het effect van het toedienen van ijzer via een infuus bij niertransplantatiepatiënten.
Het is de week van de e-health en ter gelegenheid daarvan is de serious game ‘Beter weten, beter eten’, nu voor iedereen als app beschikbaar. Diëtist Sophie Luderer, een van de ontwikkelaars, hoopt dat veel mensen hem gaan gebruiken. ‘Niet alleen patiënten kunnen er iets aan hebben, maar ook hun naasten en zorgverleners’.
[ad_2]
Bron:
http://www.niernieuws.nl/?action=showcomments&id=8683



