Consument in Suriname niet beschermd


Paramaribo – Consumenten zijn in een land als Suriname geheel aan het toeval overgelaten. Schaf je daar een huishoudelijk artikel aan, mag je fluiten naar enige garantie. Probeer je als consument bij constatering van enige gebreken de firma ervoor aansprakelijk te stellen, mag je blij zijn als de afgerichte securities je niet de winkel uit smijten met het hoofd tegen de straatband aan. Consumenten zijn nog steeds niet beschermd tegen de grillen van vooral malafide handelaren. Suriname kent geen wetgeving die de consument hiertegen beschermt. Zo kunnen onbetrouwbare zakenlui inferieure producten importeren en aan de man brengen zonder dat de Staat adequaat hierop kan reageren.

Behalve dat de producten van mindere kwaliteit zijn, worden merknamen van gevestigde bedrijven bij de vleet geà¯miteerd. Minister Clifford Marica van Handel en Industrie (HI) onderkent dit probleem. ‘We hebben een consumentenbeschermingwetgeving in voorbereiding. Het is zo dat er geen wetgeving in place is om mensen die inferieure producten aan de man brengen, aan te pakken’, zegt de minister.

In Suriname is er naar Surinaamse ethiek en welvoeglijkheid een consumenten beschermingswet in voorbereiding.’ Op HI werd er voor het eerst stevig met de handen gewapperd. Behalve de consumentenbeschermingwet heeft het ministerie ook de mededingingswet in voorbereiding en het opzetten van een mededingingsautoriteit. In een land als Suriname wordt dit een x-jarenplan maar belangrijk is dat er in dat land echt wordt nagedacht, bijna gefilosofeerd. Er dreigt een dag te komen waarop de verkoper verplicht wordt gesteld product te leveren dat voldoet aan de eigenschappen die bij de koop zijn toegezegd en aan eigenschappen die de koper bij normaal gebruik ervan mag verwachten. De verkoper is daarbij niet alleen gebonden aan zijn eigen mededelingen, maar ook aan de reclame die de fabrikant voor het product maakt.

Vanaf het moment van ontdekken van een defect of gebrek aan een product heeft de koper twee maanden de tijd om bij de verkoper te klagen en eisen te stellen. Wacht hij daarmee langer dan twee maanden dan verspeelt hij zijn rechten. Die rechten verspeelt hij ook als hij niet binnen twee jaar na de ingediende klacht actie onderneemt, bijvoorbeeld een gerechtelijke actie. De koper kan, indien het geleverde niet aan de overeenkomst beantwoordt, eisen dat de overeenkomst wordt nagekomen. U kunt daarbij denken aan herstel van het niet deugdelijke artikel, levering van het ontbrekende of vervanging. Indien de verkoper de klachten niet binnen een redelijke termijn verhelpt, kan de koper een beroep doen op ontbinding van de overeenkomst. Dit heeft tot gevolg dat de verkoper het gekochte terug dient te nemen en aan de koper de koopsom dient te retourneren.

Klachten worden soms verholpen, soms niet. In het laatste geval kan de reactie van de verkoper zijn, dat
– de garantietermijn verstreken is;
– de koper de spullen niet op de juiste manier heeft behandeld of gebruikt;
– niet de verkoper verantwoordelijk is, maar de leverancier of de fabriek.

Openbaart een defect zich binnen zes maanden na aanschaf dan wordt ervan uitgegaan dat dit het gevolg is van een gebrek dat al bij levering bestond. De verkoper moet aantonen dat dat niet het geval is. Het is dus niet zo dat de verkoper gedurende deze zes maanden moet instaan voor elke gebreke. Indien hij bijvoorbeeld aannemelijk kan maken dat de gebreke het gevolg is van een onjuist gebruik of een onjuiste verzorging, dan is hij niet aansprakelijk. De verkoper hoeft derhalve gedurende deze zes maanden niet in te staan voor elk gebrek alsof hij een garantie heeft gegeven. Dit alles geldt niet voor producten die bijvoorbeeld aan een bepaalde houdbaarheidsdatum zijn gebonden of een beperkte levensduur hebben, zoals etenswaren en viooltjes. Indien een gebrek zich na deze zes maanden openbaart, dient de koper te bewijzen dat het gebrek al bij de aflevering bestond.

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled