Indiase middenklasse te dik
Volgens een onderzoek staat ruim de helft van de vrouwen die zich tot de nieuwe middenklasse van India mogen rekenen elke ochtend weer zuchtend op de weegschaal. En volgens artsen is het zo erg met hen gesteld dat ze serieuze gezondheidsproblemen kunnen verwachten. Veel mensen zijn er moddervet terwijl een niet te verwaarlozen aantal te dik is. In de nauwe gangetjes van de plaatselijke supermarkt kun men zijn karretje bijna nooit in één ruk naar het einde rijden, omdat de gang geblokkeerd is. Wat moet je als je de hele dag in de verleiding wordt gebracht om allerlei vettigheid naar binnen te werken? Om de honderd meter staat een straatstalletje waar de pakora’s, de patti’s en de samosa’s belletjes liggen te blazen in de walmende olie. Het Indiase snoepgoed oogt goed maar drijft standaard in een badje honing. En ook McDonald’s is in India vreselijk populair.
Ze verkopen natuurlijk geen hamburgers van rundvlees, maar broodjes schapenburger. Niet zo heel geleden was overgewicht in India nog een teken van welvaart, maar het westerse schoonheidsideaal is nu ook naar het oosten overgewaaid. Filmsterren, popsterren en fotomodellen zijn hyperslank. Miss World en Miss Universe, beiden afkomstig uit India, gelden als grote voorbeelden voor de Indiase jeugd. Er zijn genoeg vrouwen, allen in de dertig en bijzonder fors, klagen regelmatig dat ze niet meer in hun spijkerbroek passen en nemen zich bijna dagelijks voor om minder te gaan eten en meer te gaan sporten. Minder eten lukt hen af en toe, het sporten echter niet. Elke avond stromen de parken vol met vrouwelijke buurtbewoners die vrolijk babbelend over het paadje, dat het grasveld omzoomt, wandelen. Dat houden ze een uur vol. Vervolgens vegen ze het voorhoofd af en het sporten zit er weer op. Er zijn in Delhi meer dan genoeg ondernemers die een slaatje proberen te slaan uit de ellende van de middenklasse.
Bijna elke dag staat er wel een advertentie van een afslankkliniek op de voorpagina van de krant. Het zijn bekende plaatjes, maar dan op zijn Indiaas. Een prachtige jonge vrouw staat stralend naast een vage foto van een dame wier vetrollen over de rand van haar sari dreigen te vallen. In zes weken zou zij twintig kilo zijn afgevallen, staat in het tekstwolkje boven het model. Zonder dieet, zonder saaie oefeningen en zonder ongezonde medicijnen. Natuurlijk gaat het hier om een heel erg kleine groep Indiërs. Bijna de helft van de een miljard inwoners verdient net iets meer dan twee gulden per dag en voor hen is overgewicht een luxeprobleem waar ze nooit mee te maken zullen krijgen. Het Nehruplein in India staat bekend als de grootste computermarkt van Zuid-Azië, waarbij tussen de winkels tientallen gezinnen letterlijk op straat leven. Ze zijn van het arme platteland naar de grote stad getrokken, alwaar ze behalve geen werk ook nog meer ellende hebben gevonden. Hun kinderen staan ’s avonds laat nog steeds bij de kruispunten te bedelen.
Er wordt geadviseerd hen geen geld te geven omdat daar alleen maar drank en drugs van wordt gekocht, wordt er tegen gewaarschuwd. Er zijn bedelaars zonder armen omdat zij die zelf gewoon hebben afgehakt. De welgestelden draaien het raampje dicht van hun auto en rijden zoevend door naar huis om hun directe calorieën aan te vullen. Soms heeft men geen zin in het eten dat de inwonende dienstbode voor hen kookt en laten graag een pizza bezorgen. Zij willen pizza met extra kaas. Het kost ongeveer evenveel als het maandsalaris van een modaal Indiaas gezin. Het logo met chocoladeletters op de pizzaverpakking schreeuwt hen toe: bestel nu een pizza van het formaat dat uw honger kan stillen. In India noemt de pizzakoerier zich dan ook de Hongerlijn.



