Goedkope Indiase auto’s vs duurste arbeidsrechten


De toename van de economische – en daarmee politieke – macht van het internationale bedrijfsleven is een steeds groter probleem voor alle democratieën ter wereld. Hun macht is zà³ groot dat ze regeringen kunnen maken en breken. We hebben dat onder andere gezien bij de crises in Zuidoost Azië halverwege de jaren negentig en in Latijns Amerika een paar jaar later. Ze spelen wereldwijd arbeiders tegen elkaar uit en de revenuën stromen vanzelfsprekend in hun richting. Het Chinese BYD liet onlangs de wereld versteld staan met zijn Toyota Aygo-kloon die voor drieduizend dollar aan de man kan worden gebracht. Het Indiase Tata gaat daar overheen met een auto die voor 2.500 dollar wordt verkocht. Tata toont volgende maand op de Auto Expo in New Delhi de goedkoopste auto in de wereld. Dat weet het persbureau Reuters te melden. Aan de auto hangt een prijskaartje van 2.500 dollar. In de loop van 2008 komt die op de markt. Aan de stunt van Tata hangt een risico: als de prijs van grondstoffen omhoog gaat, kan de auto duurder worden en wellicht toch meer in de buurt van de 3.000 euro gaan kosten. Saillant detail: de Indiase gigant Tata wordt ook genoemd als nieuwe eigenaar van Jaguar en Land Rover. Die merken zijn door Ford in de etalage gezet en naar verluidt heeft het bedrijf 2,05 miljard dollar geboden voor beide premium-merken. In het eerste kwartaal van 2008 moet die deal rond zijn. Een antwoord op deze groeiende, ongecontroleerde en één-dimensionaal gerichte macht is nog niet zo makkelijk te formuleren, immers het zijn de kapitaalverschaffers die bepalen waar geïnvesteerd wordt, en dus waar gewerkt wordt en economische groei kan worden gerealiseerd. Tengevolge van deze ontwikkelingen komt het lot van de arbeiders van autofabrikanten te liggen in handen van mensen die men niet kent. Er is geen onderlinge lotsverbondenheid. De structurele overproductie – niet alleen in de autofabricage – maakt dat arbeiders nooit zeker zijn van hun werk. Ze kennen steeds minder bestaanszekerheid, ook vanwege de uitholling van de sociale zekerheid. De autofabrikanten voelen zich zelden geroepen te willen praten met de politiek, een gesprek met de minister-president bijvoorbeeld. De regering in ontwikkelingslanden doet er in de praktijk ook weinig aan om voor vervangende werkgelegenheid te zorgen voor de gedupeerde arbeiders. Autofabrikanten vinden het doorgaans alleen maar aantrekkelijk om door middel van goed onderwijs, innovatie en specifieke, technologische kenniscentra aantrekkelijk te blijven voor investeerders. Het is onontkoombaar dat zij omwille van de werkgelegenheid en hun macro-economische kracht een nieuwe industriepolitiek gaan voeren.

De liberale globalisering versterkt alleen de macht van de internationale ondernemingen, niet de kracht van nationale economieën. Omdat de winnaars van vandaag de verliezers van morgen (kunnen) zijn moet het mogelijk zijn om internationaal afspraken te maken tussen landen – binnen Europa én daarbuiten – om het tegen elkaar uitspelen te kunnen stoppen. Zonder een nieuwe, internationale industriepolitiek gebaseerd op solidariteit en duurzaamheid zullen de volkeren hier en daar een speelbal van de corporatocracy blijven. De overheden zullen steevast aan het kortste eind trekken. De eisen die door buitenlandse investeerders worden gesteld worden steeds brutaler: geen milieu-eisen, lagere belasting, harder en langer werken…; Het chantagemiddel? De werkgelegenheid, de welvaart, de vooruitgang. Het zal niet eenvoudig zijn om na de democratisering van de burgerrechten en de politiek ook de economie te democratiseren. Maar er rest niets anders dan te (blijven) proberen dat wel tot stand te brengen: op straffe van het op termijn laten eroderen van die burgerrechten en de zuiverheid en onafhankelijkheid van de politiek.

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled