Bidden kon drugskoerier Sewgobind niet baten
Paramaribo .– In Suriname hoorde Hermawatie Sewgobind (46) , een directe naaste verwante van de ooit voor de Utrechtse stichting Lalla Rookh werkende Emanuelle Sewgobind een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twaalf maanden tegen zich eisen wegens haar poging om drugs naar Nederland te vervoeren. De vrouw had in juni van dit jaar 1.600 gram drugs in haar bezit toen ze via de Johan Adolf Pengel-luchthaven naar Nederland wilde vertrekken. In een devote gebedshouding probeerde ze de rechter te overtuigen van haar onschuld hetwelk Emanuelle in Nederland beslist niet welgevallig geweest zal zijn omdat hij ooit middels spandoeken wereldkundig had gemaakt dat God niet zou bestaan.
Kwade tongen beweren dat Emanuelle , die thans te Nieuwegein woont, zonder werk zou zitten en deel zou willen nemen aan deze verboden lucratieve handel. Of het echt zo is is niet wettig en overtuigend bewezen en kan daar juridisch dus ook niets mee worden gedaan. Hermawatie Sewgobind kwam juist met een veel gehoord en versleten verhaal op de proppen om haar familielid in Nederland te beschermen , waarbij ze verklaarde dat een onbekende haar de drugs zou hebben verstrekt maar welk argument bij de magistraat er niet in wou. Naast de twaalf maanden waarvan zes voorwaardelijk, kreeg zij ook een proeftijd van drie jaar en een boete van SRD 1.500 of 3 maanden hechtenis. Deze Sewgobind is in tegenstelling tot haar familielid te Nieuwegein, visverkoopster van beroep. Haar verhaal over het gebeurde was identiek aan dat wat vele koeriers ter rechtszitting ophangen.
Het opgeklopte relaas van Hermawatie Sewgobind klinkt als volgt: Ene onvindbare ‘Sheikh’ zou een frequente afnemer van haar product zijn. Toen die zou hebben gehoord dat ze aanstalten maakte naar Nederland te vertrekken had hij haar bestookt met indringende verzoeken om ‘een pakketje’ voor hem mee te nemen. Deze mevrouw zou dit verzoek naar eigen zeggen steeds hebben genegeerd . Op de dag van vertrek zou deze ‘Sheikh’ haar met een eigen taxie naar een onbekende zandweg hebben laten vervoeren , alwaar hij haar resoluut begon te betasten en haar zou hebben verkracht en daarna onder bedreiging een koffer in haar hand zou hebben gedauwd. In de koffer zouden zich uitsluitend ‘etenswaren’ bevinden. De rechter wees haar erop dat zij redelijkerwijs had kunnen weten dat er in zulke omstandigheden uitsluitend verkeerde dingen in de koffer zouden zijn verstopt. De officier van justitie achtte opzettelijke poging tot uitvoer bewezen en kreeg de rechter in haar eis mee.



