Brand grote doodsoorzaak jonge Indiase vrouwen
In zijn roman Het Nirwana is een lege trein (2001) van Michiel van Kempen schrijft de auteur dat één op de drie Indiase vrouwen het liefst en bij voorkeur een Westerse blanke man zou willen trouwen. Dat betekent dat zelfs van Kempen met diens afzichtelijke hondenkop voor een uitstekende huwelijks kandidaat in India zou kunnen doorgaan .De sociaal economische achterstand bij voornamelijk de minder welgestelde en traditionele gezinnen is er debet aan dat men er blijft dagdromen en hunkert naar een beter bestaan door desnoods een blanke Europese klaploper te huwen. Het huwelijk tussen een Indiase en een Indier loopt doorgaans dramatisch af doordat er met allerlei restricties en oneigenlijke factoren rekening gehouden moet worden die veel erger voelbaar zijn dan de hoge druk van een vorstelijke hypotheek. Niet zelden eindigen conflicten in de huwelijkse relatie op een tragische wijze af.
In een jaar tijd zijn ruim honderdduizend Indiase vrouwen overleden door brand en brandwonden. Uit een medisch vakblad blijkt dat het daarbij vaak om huiselijk geweld ging. Huiselijk geweld is een groot probleem in India. Vrouwen worden er soms gedood om onenigheid over de bruidsschat. Vaak worden ze met benzine overgoten en in brand gestoken. De daders beweren vervolgens vaak dat er een ongeluk in de keuken heeft plaatsgevonden.
Jonge Indiase vrouwen lopen een driemaal zo grote kans als mannen door brand om het leven komen. De meeste slachtoffers zijn doorgaans tussen de 15 en 34 jaar. Blijkens de overlijdenscertificaten, autopsieverslagen en bevolkingsregisters is de doodsoorzaak van naar schatting 163 duizend sterfgevallen het ( helle)vuur . Dat getal is zes keer zo hoog als de officiële aantallen die de politie noemt.. In 106 duizend gevallen, ofwel 65 procent ging het om vrouwen.
Vrouwenrechtenorganisaties beschuldigen de Indiase overheid er al geruime tijd van te weinig te ondernemen het probleem het hoofd te bieden. Tussen de neus en lippen door erkent men wel dat het een misdaad en beschamend is, maar dat er niet genoeg reden is om er iets daadkrachtigs tegen te ondernemen. Er zou bij ruzies over bruidsschatten en bij huiselijk geweld veel eerder moeten worden ingegrepen , is de aanbeveling. Pas wanneer er een keer een dodelijk slachtoffer is gevallen , is men op dat moment genegen spectaculaire onderzoekingen zonder resultaat te doen . Vrouwen zouden met hun klachten veel serieuzer worden genomen.



