De opmars van de Bollywood movies
India heeft een rijk cultureel erfgoed en ervaart thans dat haar films de aardbol begint te veroveren. Verder zijn er oude steden met beschilderde herenhuizen, talloze tempels en natuurlijk de Taj Mahal. Maar een reis door het overbevolkte India is ook een confrontatie met opdringerige taxichauffeurs, bedelende kinderen en sjacheraars. De vriendelijke bevolking verwacht overal geld voor, maar uiteindelijk geldt toch de gouden regel: ‘You not happy, me not happy’.
Een belangrijke puls tot deze geluksfactor betreft de filmindustrie die in het westen vrijwel onbekend is, maar die in aantal producties per jaar het filmmekka Hollywood naar de kroon steekt. Bombay wordt niet voor niets vaak Bollywood genoemd. Ze maken er praktisch alleen films die bestemd zijn voor de enorme binnenlandse markt; uiteindelijk leven er een miljard mensen die bijna allemaal filmgek zijn. Omdat het publiek een smalle beurs heeft en weinig ontwikkeling heeft genoten zijn de films er over het algemeen volgens een goedkoop en eenvoudig recept gemaakt. In iedere film dienen acht nieuwe liedjes te worden gezongen en vier langdurige knokpartijen te zitten. Het aantal danspartijen varieert, maar een verkrachting en problemen met de jaloerse schoonmoeder is een must. Vaak draait het om een goede vent van lagere komaf die door een rijke slechterik wordt vernederd. De goede vecht terug, wordt afgetuigd, maar weet uiteindelijk het pleit in zijn voordeel te slechten, meestal slaat hij daarna de schurk verrot. Als beloning krijgt hij het meisje waar hij al zo lang verliefd op is. Eind goed, al goed en ze leefden nog lang en gelukkig. Tegenwoordig zijn ook de wat ruigere films oogluikend toegestaan, dat moet wel om de concurrentie met Hollywood te kunnen doorstaan. Import van vreemde goederen was vroeger in India aan zeer strenge regels gebonden, men voerde een protectionistische politiek om de eigen industrie te beschermen. Tegenwoordig is het liberalisme te inhaleren zodat je er Cola kunt kopen en Mercedessen kunt zien rondrijden, iets wat vijf jaar geleden nog ondenkbaar was. De Indiase industriebaronnen zien, dit uiteraard met lede ogen aan. Seks is nog steeds taboe op het Indiase filmdoek.
Daarom nemen de regisseurs hun toevlucht tot de ‘wet sari" methode. De mooie hoofdrolspeelster rent in de stromende moessonregen haar geliefde tegemoet, waardoor haar kletsnatte sari haar voluptueuze rondingen accentueert. Je kunt het vergelijken met de ‘wet T – shirt contest’ op de Europese stranden. Toch is er verandering te bespeuren. Onlangs werd de eerste filmkus geïntroduceerd (beslist geen tongzoen, hoor), wat binnen intellectuele kringen als een historisch moment werd gevierd. Maar binnen de grote massa heerste consternatie. De kus leidde tot grote koppen in de krant. Ja, in de Lok Sabha, het parlement, werden zelfs vragen gesteld aan de premier. En dan te bedenken dat deze preutsheid gekoesterd wordt in het land dat de Kama Soetra heeft voortgebracht. Een land waar je de schitterende erotische tempels in Khajuraho kunt bewonderen. Dat achter al die opwinding een grote mate aan hypocrisie schuilgaat moge blijken uit de kille cijfers van het groeiend aantal Aids-patiënten dat India heeft. En Falkland Road in Bombay is de grootste en smerigste hoerenbuurt van heel Azië. Bangkok en Manilla kennen dan wel meer prostitutie, maar die is meer over de stad en het land verspreid. De omstandigheden op Falkland zijn erbarmelijk. Er zitten voornamelijk puberhoertjes, vaak al Hiv – geiinfecteerd, opgesloten in kooien zo groot als telefooncellen en uitgebuit door hardvochtige madams. De meeste worden nog geen 20 jaar oud. Ze zijn zeer in trek bij Indiërs (en Arabieren uit de Golfstaten); die hebben een soort ‘jonge maagd’ – syndroom.




leuk artikel. dankjewel