Armen in rijk India betalen zware tol voor recht op naakt bestaan
India is voor ruim 60 procent van zijn olieconsumptie afhankelijk van import. .„Het probleem is dat onze consumptie veel sneller toeneemt dan het aanbod. Vooral het verbruik van benzine en diesel stijgt snel. Er komen steeds meer auto’s op de weg.”, zegt analist D. H. Pai Panandikar, hoofd van de onafhankelijke denktank RPG Foundation. .„Maar in plaats van de consumptie af te remmen en bezuinigingen aan te moedigen, stimuleert de regering het verbruik door de olieprijs te subsidiëren.” Niet alleen de armen in India worden met ‘faire’ voedselprijzen afgeschermd van de wereldmarkt. Ook de automobilist in India krijgt een ‘faire’ prijs aan de pomp. Vorige maand nog werd benzine twee rupees per liter duurder en diesel één rupee. Die verhoging blijft ver achter bij de prijsstijging op de wereldmarkt. Door de prijzen aan de pomp kunstmatig laag te houden, teren de oliemaatschappijen in. Hun inkomstenderving werd in januari geschat op al 11,3 miljard euro. De regering compenseert hen ten dele met de uitgifte van zogeheten oil bonds. Verstandiger is het volgens Pai Panandikar als de werkelijk kostprijs wordt doorberekend aan de consument. Maar volgend jaar zijn er verkiezingen. Deze regering zit er nog maar een jaar. In de nieuwe begroting staan vooral cadeautjes, met als klapstuk schuldenkwijtschelding voor boeren ten bedrage van zo’n 9,7 miljard euro. Hogere prijzen betekenen ontevreden mensen, oplopende inflatie en meer brandstofkosten voor de karavaan aan auto’s van de politici om campagne te voeren.”, zegt Pai Panandikar met een glimlach. .„Maar na de verkiezingen zullen de prijzen omhoog en de subsidies naar beneden moeten“ Veel mensen met een rantsoenkaart verkopen hun petroleum met winst door aan anderen die er eigenlijk geen recht op hebben. Zelf koken ze dan op houtvuur.
Het rantsoensysteem voor de armen is over heel India verspreid, maar de corruptie en de bureaucratie ook. Onderzoek van de overheid wees drie jaar geleden uit, dat 58 procent van het voedsel dat voor de armste gezinnen bestemd is daar nooit aankomt. Er is sprake van ‘onethisch handelen’. Ook de distributiekosten zijn vaak buitensporig hoog. Van elke rupee die de overheid aan een arm gezin besteedt, komt uiteindelijk slechts een derde aan hen ten goede.
Wegens ‘onethisch handelen’ braken afgelopen najaar in de door communisten bestuurde deelstaat West-Bengalen bloedige voedselrellen uit. De ‘Fair Price Shops’ waren door hun voorraden heen. Volgens de autoriteiten was er te weinig geleverd door de nationale regering. Maar de werkelijke oorzaak van de volkswoede, zo bleek, was corruptie. Sommige eigenaren van ‘Fair Price Shops’ verkochten hun waren met winst op de vrije markt.
Nog los van corruptie of ondoelmatigheid kleeft aan de ‘Fair Price Shops’ een fundamenteler probleem. De hulp vult wel magen, maar draagt niets bij aan de economische verheffing van de armsten en al helemaal niet aan de structurele verbetering van de landbouw. Nu de prijzen op de wereldmarkt torenhoog zijn, wordt dat pijnlijk zichtbaar. Om het gezin Singh maandelijks zijn rantsoen tarwe te kunnen blijven geven voor 7,5 eurocent per kilo, moet de regering bijleggen om de voorraden aan te vullen op de wereldmarkt. De voedselrekening loopt op.
Drie jaar geleden nog kon India tarwe en rijst exporteren, maar sindsdien is de productie achtergebleven bij de vraag en mag er niet meer worden geëxporteerd. Van exporteur is India weer graanimporteur geworden. Volgens Bordignon van het WFP is dat een dringend argument voor verbetering van de agrarische productiviteit in India .– en niet voor afschaffing van de gesubsidieerde voedselvoorziening. Want de mensen onder de armoedegrens kunnen geen eten kopen tegen de marktprijs. .„Die mensen kun je niet aan hun lot overlaten.”, zegt hij.



