‘Onethisch handelen’ lokt voedselrellen uit in India


India’s grootste probleem is dat de landbouwproductie door gebrek aan modernisering sinds de jaren negentig stagneert. De middenklasse groeit, maar de meerderheid van de bevolking is nog steeds afhankelijk van de landbouw. Zij gaan er, ondanks de hoge economische groei, niet op vooruit. .„Dat is de echte crisis, en die is al heel lang gaande. En snelle oplossingen zul je niet vinden.”, zegt Bordignon. Voor Mangal Singh is dat niet zo’n gunstig vooruitzicht. Zijn vrouw bergt hun rantsoenboekje weer op, waarin met balpen krabbels staat aangegeven hoeveel graan, rijst en suiker ze al hebben gekregen. Ze moeten er erg zuinig op zijn.

De Indiase landbouw stagneert. Het land moet weer graan invoeren. Juist nu de mondiale tarweprijzen exploderen. Subsidies moeten honger en opstand voorkomen. Maar de rekening loopt op. Mangal Singh (40) is dagloner. Hij verdient de kost als huisschilder, maar vandaag heeft hij geen werk. Misschien kan hij nog wat bijklussen als trommelaar op een huwelijksfeest. Het is nu het trouwseizoen, zegt Singh, wijzend op een kartonnen bord langs de kant van de straat waarop hij zijn muzikale kwaliteiten aanprijst. Veel brengt Singh niet binnen: als het mee zit misschien zo’n 2.300 rupee (37 euro) in de maand. Daar moeten hij, zijn vrouw en drie kinderen het mee doen. En dat wordt lastiger nu in zijn buurt, R.K. Puram in het zuiden van Delhi, net als overal in India, alles duurder wordt.

Zij kopen minder groentes, zegt zijn vrouw, die naast hem in de buitenlucht zit op een charpoi, een met touw gevlochten bed op houten poten. Kaas en fruit zijn helemaal van het menu geschrapt. Toch kan het gezin overleven, dankzij mensen als Om Prakesh (65). In zijn winkeltje, een zijstraat verderop, waar je ook snoepgoed en frisdrank kunt halen, kan het gezin elke maand 25 kilo tarwe, 10 kilo rijst en 6 kilo suiker kopen met hoge korting. Met een krijtje heeft kruidenier Om Prakesh de prijzen op een schoolbord geschreven: tarwe 4,65 rupee (7,5 eurocent) per kilo, rijst 6,15 rupee en suiker 13 rupee. ‘Gewone’ klanten betalen meer: 11, 12 en 19 rupee per kilo voor hun tarwe, rijst en suiker. Om misverstanden te voorkomen: kruidenier Om Prakesh met zijn dikke buik is geen filantroop die handelt uit naastenliefde. Hij krijgt zijn tarwe, rijst en suiker uit de voorraadschuren van de staat om die te verkopen aan mensen zoals Mangal Singh en zijn gezin. Hij krijgt commissie („twee procent’, zegt hij). En hij is ook niet de enige die dat doet. Verspreid over heel India zijn er bijna 480.000 winkeltjes zoals die van Om Prakesh. ‘Fair Price Shops’, worden ze genoemd, de basiswinkeltjes voor de miljoenen gezinnen waaraan de hoge economische groei voorbijgaat.

De door de overheid gesubsideerde ‘Fair Price Shops’ zijn India’s ‘buffer’ om zijn weerloze onderklasse af te schermen van de grillen van de wereldmarkt, zegt de Italiaan Gianpietro Bordignon, hoofd van de VN-voedselorganisatie World Food Program (WFP) in India. Het belang er van is niet te onderschatten, zegt hij, want het gaat om ruim driehonderd miljoen mensen – meer dan een kwart van India’s bevolking – die zijn ingedeeld onder de armoedegrens die India voor het subsidiesysteem hanteert. Die grens, het absolute minimum, ligt op het platteland op 356 rupee (5,73 euro) per persoon per maand en in de stad op 538 rupee in de maand. Mangal Singh, zijn vrouw en zijn drie kinderen blijven als gezin onder die norm. Zij behoren tot de armste families, die op vertoon van hun rantsoenkaart de meeste korting krijgen. Nog eens honderden miljoenen mensen komen in aanmerking voor iets minder korting of profiteren van speciale voedselprogramma’s, zoals gratis middageten op school. Dankzij de ‘Fair Price Shops’ en het uitgebreide netwerk van voedseldistributie dreigen in India geen massale hongersnood of voedselrellen op grote schaal.

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled