Veelbelovende Indiase politicus die allesbehalve corrupt wil zijn.


Indiase multinationals kopen Europese bedrijven op, de economie groeit als kool, maar veel Indiërs voelen vooral de negatieve gevolgen van de globalisering. Prakash Karat is algemeen secretaris van de communistische partij CPI(M) in India en wordt persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor het feit dat kernmacht India voorlopig afziet van een nucleaire overeenkomst met de Verenigde Staten, die volgens de linkse politicus een einde zou maken aan de onafhankelijke buitenlandse politiek die het land sinds de onafhankelijkheid in 1947 heeft gevoerd. India zou medeverantwoordelijk worden voor de oorlogen in Irak en Afghanistan en de Israëlische politiek in de Palestijnse gebieden. Als onderdeel van genoemde overeenkomst werd ook geëist dat kwetsbare sectoren van de Indiase economie zouden worden opengesteld voor Amerikaanse bedrijven, waardoor vooral kleine boeren zouden worden uitgeleverd aan concurrentie met multinationale ondernemingen.

India heeft twee grote landelijke partijen: het sociaal-­democratische Congress en de Hindoe-fundamentalistische BJP. Na zes jaar BJP-regering, die de etnische en religieuze spanningen tussen de Hindu-meerderheid en de minderheden van moslims en christenen deed toenemen, besloten de seculiere partijen in aanloop naar de verkiezingen van 2004 tot meer samenwerking. Daarna vormde Congress samen met enkele regionale partijen een regering, die de gedoogsteun kreeg van de communisten. Daarmee dreigde wel het gevaar dat de partij geen directe invloed zou hebben op het beleid, maar door de kiezers toch medeverantwoordelijk zou worden gehouden. De kritiek van de partij van Karat als voornoemd blijft niet zonder gevolgen, zoals het uitblijven van de nucleaire overeenkomst laat zien. Sinds 2004 is bovendien de privatisering van overheidsbedrijven en publieke diensten gestopt en zijn wetten aangenomen om de economische positie te beschermen van tribale minderheden, nomaden en kleine boeren. Die vormen, ondanks de snelle industrialisering, nog steeds de meerderheid van de ruim 1 miljard Indiërs.

De partij blijft daarnaast haar rol spelen in de oppositie, bijvoorbeeld door aandacht te vragen voor de problemen van de plattelandsbevolking. Die problemen zijn aanzienlijk. Door de gevolgen van de globalisering zijn in India de kosten van eerste levensbehoeften gestegen en is de werkgelegenheid afgenomen. Naar schatting 800 miljoen Indiërs leven op of onder de grens van absolute armoede. Steeds meer kleine boeren raken in de schulden en verliezen hun land. Elk jaar plegen duizenden boeren zelfmoord. Wie het parlement in New Delhi bezoekt, ziet hoe opmerkelijk de Indiase democratie is. Het is niet alleen de democratie met veruit de meeste inwoners ter wereld, het land heeft ook een buitengewoon diverse bevolking. Het herbergt wereldsteden als Delhi, Bombay en Calcutta, met elk ongeveer evenveel inwoners als Nederland. Daarnaast zijn er de tribale stammen. Naast Hindu’s, moslims en Sikhs kent het land vele religieuze minderheden. Behalve Hindi en Engels worden er honderden andere talen gesproken. De veelkleurigheid weerspiegelt zich in de Indiase politiek, die deels is georganiseerd langs etnische en religieuze lijnen.

In India is ruimte voor veel politieke kleuren. India is ook de democratie met de meest succesvolle communistische partij ter wereld. De CPI(M) heeft al dertig jaar bestuurservaring, in de oostelijke deelstaat West-Bengalen (80 miljoen inwoners, vergelijkbaar met Duitsland), de zuidelijke deelstaat Kerala (32 miljoen inwoners, vergelijkbaar met de Benelux) en in het noordoostelijke Tripura (3,2 miljoen inwoners). Volgens Karat staat West-Bengalen op een kruispunt: ‘Na jarenlang investeren in het platteland is hier het plafond voor verdere groei bereikt. Als we willen zorgen voor meer werkgelegenheid voor onze mensen, dan moeten we meer investeren in industriële ontwikkeling.’ Het beleid van de CPI(M) heeft geleid tot een relatief goed opgeleide bevolking en een goede infrastructuur. Zeker in vergelijking met de verarmde naburige Indiase deelstaat Bihar, of met het arme buurland Bangladesh. Internationale bedrijven staan in de rij om te investeren in West-Bengalen. Buitenlandse investeerders zijn nodig, omdat er weinig geld komt van de nationale overheid. De partij heeft zelfs ingestemd met projectfondsen van de Wereldbank, voor investeringen in onderwijs en gezondheidszorg. Karat: ‘Let wel, onze bestuurders willen buitenlandse investeerders alleen toelaten als de bevolking ervan kan profiteren.’ Voorkomen moet worden dat multinationals bestaande bedrijven opkopen of dat internationale instellingen het beleid gaan bepalen, vindt Karat. Als ik Indiërs op straat aanspreek over de politiek, dan steken ze hun mening niet onder stoelen of banken: politici zijn onbetrouwbaar en corrupt. Het heeft niet lang geduurd voordat ik erachter was waarom zoveel Indiërs dat denken. Politici hebben in India veel privileges, zoals een huis met bedienden. De partijfinanciering is uiterst ondoorzichtig. Partijen worden niet, zoals in Nederland, gesubsidieerd door de overheid. Politici zijn volledig afhankelijk van sponsors.

Het districtenstelsel, waarbij elke politicus een meerderheid moet halen in een deel van het land, werkt bovendien cliëntelisme in de hand: bestuurders doen in verkiezingstijd allerlei financiële beloften aan de eigen achterban. In deze omgeving van commerciële belangen en etnische politiek is corruptie eerder regel dan uitzondering. De CPI(M) is volgens Prakash Karat zo’n uitzondering. ‘Ook politieke tegenstanders erkennen dat bestuurders van de CPI(M) veel minder gevoelig zijn voor corruptie. We treden dan ook hard op tegen leden die zich wél laten verleiden. Zeker in de dorpen weten leden snel wanneer de integriteit van vertegenwoordigers in het spel is. Bovendien zijn wij de enige partij die niet afhankelijk is van sponsors. Vooral in Kerala en West-Bengalen worden regelmatig solidariteitscollectes gehouden, onlangs nog voor de Palestijnen. De partij organiseert massastakingen en brengt bij demonstraties honderdduizenden mensen op de been. Opvallend zijn ook de campagnes waarbij leden de buurt in trekken en mensen opzoeken die veelal analfabeet zijn en geen stem hebben in de politiek. De CPI(M) is een bestuurderspartij, die het zich niet kan veroorloven om te verzanden in theoretische discussies over de juiste weg van het socialisme, zoals in Europa vaak gebeurt. Deze bestuurders moeten zoeken naar praktische oplossingen voor de alledaagse problemen van mensen. Karat: ‘Socialisten die willen besturen moeten vooral leren luisteren. Wij zijn niet bezig met antikapitalisme, maar met democratisering.’

Reacties
  1. Anti_Prakash
    maart 6, 2008 om 1:05 pm

    Dit stukje is wel heel erg zwart wit. Prakash Karat krijgt veels te veel veren in zijn reet gestoken. Zo is Prakash met zijn partij fel gekant tegen de economische hervormingen die begin jaren 90 begonnen en miljoenen en miljoenen Indiers uit de armoede hebben verlost. Hij heeft willens en wetens economische hervormingen geblokkeerd die positief zouden zijn geweest voor met name de armsten van de Indiase bevolking. Prakash en zijn partij vragen wel aandacht voor de problemen van de boeren, maar voorstellen die diezelfde arme boeren zouden kunnen helpen worden stelselmatig geblokkeerd door de communisten omdat de voorstellen “te liberaal” van aard zijn. De hoge economische groei die India op dit moment doormaakt, komt mede door de door hem gehate BJP, die tenminste wel in staat was een gezonde economische politiek te voeren.

    Wat betreft West-Bengal, het is waar dat deze staat er goed voor staat, maar in tegenstelling tot wat dit artikel suggereert is dit absoluut niet de verdienste van Prakash. De persoon die al erg lang aan de macht is in West-Bengal is Buddhadeb Bhattacharya. Zijn ideeeen over de economie staan volledig haaks op die van Prakash Karat en het grootste gedeelte van de communistische partij. Budhadeb doet in West-Bengal namelijk alles wat Prakash op landelijk niveau blokkeert, zoals het privatiseren van staatsbedrijven en het creeeren van een zo liberaal mogelijk klimaat om buitenlandse bedrijven aan te trekken. Daarnaast is Budhadeb een groot voorstander van de hervorming van de verouderde arbeidswetten in India net als de 2 hervormingsgezinde partijen het Congres en de BJP. Prakash Karat is hier zwaar op tegen, met het gevolg dat er miljoenen Indiers niet kunnen deelnemen aan belangrijke zaken als pensioenopbouw of een een goed ziekenfondspakket. Het succes van West-Bengal was het succes van Budhadeb. Ik denk zelfs dat de winst van de Communistische Partij te wijten is aan het verstandige beleid van Budhadeb en dat veel kiezers zo geschrokken zijn van het wanbeleid van de communistische partij op landelijk niveau dat ze deze keer veel minder stemmen zullen krijgen bij de verkiezingen van 2009. DE hypocrietie van de commnunistische partij zal ze ook hierbij opbreken. Zo dwepen de communisten met China en juichen ze de maatregelen die China heeft genomen op economisch gebied toe, maar blokkeren ze dezelfde hervormingen in India nu ze in de regering zitten.(Tijdens de oorlog met China toen China ook delen van India claimde nadat ze Tibet hadden veroverd koos de communistische partij in India zelfs de kant van China, iets waar de communistishe partij nooit haar verontschuldigingen heeft aangeboden maar dit terzijde). En zijn hypocriete houding om alles te veroordelen wat met de BJP te maken heeft, maar te negeren dat er aan de communisten gelieerde groeperingen zijn die India proberen te ondermijnen door middel van aanslagen en terreur(de naxalieten ) doet ook weinig voor de geloofwaardigheid van Prakash. Daarnaast ontbreekt het Prakash volledig aan visie hoe bepaalde zaken verbeterd moeten worden.

    Wat betreft die nucleaire deal is het zo dat India al decennia geisoleerd is van de rest van de wereld qua kennisdeling en brandstoflevering vanwege haar atoomwapenprogramma. Met als gevolg dat er een brandstofcrisis dreigt in het al met zware energietekorten kampende India en dat India van bepaalde kennis verstoken blijft, tenzij het deze intern ontwikkelt. De nucleaire deal zou een einde maken aan deze ongelijkheid, door de sancties tegen India op te heffen. De deal zou het voor landen mogelijk maken om brandstof te exporteren naar India, evenals hoogwaardige technologie. Dit zou het nucleaire programma van India aanzienlijk versnellen, en de ontwikkeling van India ten goede komen. In ruil hiervoor zouden civiele centrales van India ook vallen onder inspecties van het IEAE, maar niet haar militaire nucleaire centrales die worden gebruikt om kernwapens te maken. Dit is een ongekende deal,die nooit eerder voorgesteld is aan een land dat weigert het nonprofileratieverdrag te ondertekenen. Het is onwaarschijnlijk dat India ooit weer zo’n deal onder dezelfde gunstige voorwaardes wordt voorgesteld. Het Congres, de leidende partij in India, is zo ver gegaan dat de premier Manmohan Singh, de oppositie steun heeft gevraagd en dan met name aan Vajpayee de vorige premier van India. Zoals altijd is Prakash met zijn communistische partij een blok aan de been van de ontwikkeling van India. Leuk dat Prakash zo’n fijn beeld van zichzelf in het westen heeft gecreeerd met behulp van het communistische propaganda-apparaat. Jammer dat dit ten koste van miljoenen armen gegaan is vanwege zijn wanbeleid….

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled