De Indiase vrouw


Van alle vrouwen in India is één procent ongehuwd. Een groot verschil met een land als Nederland waar zestien procent van de vrouwelijke bevolking geen trouwring draagt en ook niet samenwoont. De Nederlandse schrijfster Nanda Huneman ging op zoek naar die enkele vrouwen die noodgedwongen of uit vrije wil alleen zijn in het land van de heilige Ganges. Ze portretteert hen in haar boek ‘Weduwes worden nooit verliefd’ dat onlangs verscheen.

Geetanjali is een van de vijf miljoen nooit getrouwde vrouwen in India. Onverschrokken meldt ze in het boek ‘Weduwes worden nooit verliefd’ dat ze bewust ongehuwd is: ‘Toen ik acht was, wist ik het al. Ik zei tegen mijn vader: als je mij laat trouwen, dan loop ik weg en kom ik nooit meer terug’.

Met 35 miljoen weduwes en 2,5 miljoen gescheiden vrouwen kent India een omvangrijke groep alleenstaande vrouwen. Alleen, waar zijn ze? Schrijfster Nanda Huneman (31) komt al jaren in India, een land dat haar in de ban heeft. Zelfs zo, dat ze er ondanks haar blonde haar als een Indiase uitziet, in kleurige kleren die doen denken aan sari’s. Ze ging juist in het meer traditionele noorden van het land op zoek naar single vrouwen. En die vond ze, al hoorde ze nog zo vaak vol overtuiging: ‘Alle vrouwen trouwen’.

Overleven
"In India is het huwelijk een vangnet; je hebt er geen uitkeringen of kinderbijslag", zegt Huneman. "Veel vrouwen worden niet opgevoed met het idee dat ze gaan werken. Huisvrouw en echtgenoot zijn is eigenlijk hun beroep, financieel ondersteund door hun man. Trouwen is dus een manier om te overleven."

Voor jonge, ambitieuze vrouwen die hard studeren of een goeie baan hebben, is trouwen al iets minder het hoogste goed. Rond hun twintigste komt onvermijdelijk het moment waarop hun ouders informeren of zij al op zoek moeten naar een geschikte kandidaat. Sommige vrouwen vertelden Huneman dat een studie of baan in het buitenland voor hen de enige uitvlucht is om – zonder gezichtsverlies voor hun ouders – het trouwfeest uit – of af te stellen.

Het huwelijk is niet alleen diep verankerd in de Indiase cultuur. Ook het hindoeïsme, godsdienst nummer 1 in India, wijst vrouwen hun plek. Op veel altaren wordt geofferd voor de populaire godin Sita, de trouwste en braafste vrouw aller vrouwen, vrij van alle zonden. Volgens Nanda Huneman wordt in het hindoeïsme neergekeken op vrouwen die zonder man door het leven gaan. "Vanuit de hindoeïstische filosofie is de vrouwelijke energie een gevaarlijke kracht. Een vrouw zonder man is net een vulkaanuitbarsting, een wervelstorm. Een vrouw heeft een man nodig om haar richting te geven."

Roddel en achterklap
Toch ziet Huneman dat beeld van de ideale vrouw wel veranderen. De meisjes die zij tijdens haar reizen tegenkwam leefden al minder strikt gescheiden van jongens dan hun moeders en grootmoeders. En dat ze na hun studie niet thuis moeten blijven wordt ook al meer geaccepteerd. "Moderne Indiase mannen gaan vrouwen ook steeds meer als hun gelijke zien." Toch blijven weduwes en gescheiden vrouwen nog vaak het stigma houden dat zij ongeluk brengen; op traditionele bruiloften zijn ze nauwelijks welkom.
 Hoe zwaar hun levensverhalen ook klonken in westerse oren, de vrouwen vertelden er luchtig over. Ze zagen zichzelf absoluut niet als slachtoffer. Maar ze waren wel eerlijk over hun gevoel van onveiligheid als alleenstaande. Bovendien hadden ze vaak last van roddel en achterklap.

Voor Huneman waren alle tegenstrijdige verhalen wel eens verwarrend. Aan het eind van haar boek schrijft ze: ‘De Indiase vrouw is ongrijpbaar. Ze is omhuld door een geheimzinnige mist, die als een eindeloze sari om haar heen gewikkeld zit. […] Die felgekleurde sari die een blote buik laat zien. Maar nooit de benen, enkels of schouders van de vrouw zal onthullen. Ik voel me verstrengeld in al die sari’s; in gouden verhalen, roze anekdotes, ruw zijden roddels en geel gegiebel.’

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled