Voor de Dames …


Weet je wat hij zei? Hij zei dat ik het balletje heb laten rollen. Ik weet niet of ik nu blij moet zijn of dat ik bang moet worden. Heb ik hem een gunst bewezen door hem met zijn neus op de feiten te drukken? Neemt hij mijn advies ten harte en gaat hij er iets aan doen? Maar dan zonder mij? Of ben ik nu een deel van zijn bewustzijn geworden en ga ik een deel uitmaken van het proces? Ik weet het niet en ik durf het hem ook niet te vragen. Raar is dat! Ik met me grote mond. Ik ben diegene geweest die altijd pleitte voor open en eerlijkheid en nu durf ik het hem niet eens te vragen. Lekker hypocriet. Die dag was moeilijk voor mij en ook voor hem. Hij leek te twijfelen maar in zijn ogen zag ik zekerheid. Ik hoopte dat hij dat ook bij mij zag. De twijfel én de zekerheid. Of had ik moeten acteren?

Ik kan goed acteren. Ik denk, net als vele andere Hindoestaanse meisjes, heb ik me dat aangeleerd. Ik verbaas me elke keer weer. Ik heb een masker voor elke gelegenheid. Het is net als de make-up die ik elke ochtend op me gezicht smeer. Zo werkt het ook bij mijn maskers. Maar een paar jaar geleden heb ik ze weggegooid. Ik wilde ze niet meer net als die oude spijkerbroek met die overdreven wijde pijpen. Ik dacht nu ga ik mezelf zijn. Mezelf zijn… dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Wie ben ik?

Dus na een beetje naar mezelf te hebben gekeken in de spiegel heb ik besloten, dat het toch beter was om de maskers weer uit de prullenmand te halen. Mijn maskers zijn wie ik ben. Overal en voor iedereen ben ik iemand anders. Voor mijn ouders ben ik een dochter en voor mijn broer en zusjes een zus. Voor me vrienden en vriendinnen ben ik een vriendin en op werk ben ik een collega. Al deze rollen speel ik met diepgang en vertrouwen. Maar toch mis ik één rol. Ik wil zo graag de rol van echtgenote spelen. Want volgens mij zou ik dan een oscar verdienen.

Waarom is deze rol zo belangrijk voor een vrouw. Ik ben zelf erg geëmancipeerd en weet dat ik geen man nodig heb om voor me te zorgen. Ik heb alles en kan alles bereiken wat ik wil. Gaat het om de liefde die ik mis, het feit dat ik wat ouder wordt. Of is het omdat ik op familiefeestjes wordt geconfronteerd met het feit dat me nichtjes en neefjes die jonger zijn dan mij al getrouwd zijn of gaan trouwen. Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat hij me heeft wakker geschud.

Wakker was ik al, maar niet helemaal. Ik leefde in dat moment dat je net wakker wordt en sluimert tussen bewustzijn en slaap. Dat moment kan zo fijn zijn, maar ook zo wreed, omdat je wakker moet worden. Liever werd ik net als doornroosje wakker gekust door een prins. Dit is waarschijnlijk mijn versie van het sprookje dat ik las toen ik klein was. Ik weet nog steeds niet wat het gaat worden. Samen of alleen? Liefde is een zaak van geduld zeggen ze maar wat nou als mijn meest negatieve karaktertrek ongeduldigheid is. Wat moet ik dan? Waarom heeft cupido daar niet aan gedacht? Misschien moet ik het hem gewoon vragen.

De volgende dag verzamelde ik al mijn moed bij elkaar. Het kleine beetje moed dat ik bij elkaar had gesprokkeld leek me niet echt veel te helpen. Ik moest hem bellen want hij woont niet echt bij mij in de buurt, liever zou ik het hem persoonlijk vragen.. Ik belde hem en kreeg voicemail. Ik belde hem nog een keer en kreeg weer voicemail. Het kleine beetje moed zakte in mijn schoenen. Hoe ga ik het in godsnaam vragen. Ik dacht tegenwoordig hebben we ook sms, dan hoef ik niet eens te praten. Ik weet dat het erg laf en onverstandig was. Maar ja had hij maar moeten opnemen. Op zulke momenten van angst kan ik mezelf van alles wijsmaken om mijn acties goed te praten.

Dus het werd een sms’je. Ik vroeg hem wat het was dat hij wilde en of ik in dat plaatje paste. Dit natuurlijk met meer woorden en allerlei zinloze omhangsels, hoe alleen wij vrouwen dat kunnen. Toen ik klaar was met intoetsen las ik het nog een keer na en besefte dat ik wel erg zielig overkwam, maar zoals elke vrouw in emotionele nood, zette ik me daar ook overheen. Ik drukte op verzenden en floep weg was ie! Toen begon het zenuwslopende proces van wachten….

Katarina

Binnenkort deel 2

Reacties
  1. Reply
    Gast
    april 3, 2006 om 5:43 pm
    sweet girl

    erg herkenbaar!

  2. Reply
    Gast
    april 3, 2006 om 8:48 pm
    Tomboy

    Erg mooi verwoord!
    Toppie..

  3. Reply
    Gast
    april 3, 2006 om 10:45 pm
    Chaand

    Je schrijft herkenbaar, ik kan niet wachten op de volgende colum. :grin

  4. Reply
    Gast
    april 3, 2006 om 10:45 pm

    Zooo, lijkt wel of ik het vertel 😕 Zo herken baar

  5. Reply
    Gast
    april 5, 2006 om 2:56 pm

    Ik zou niet eens het lef hebben om mijn gevoelens kenbara te maken bij ene jongen:$ Ik zou wachten, wachten, wachten en wachten, totdat hij zijn gevoelens ana mij kenbaar maakt :$

    Grtz,

    Ratna

  6. Reply
    Gast
    april 6, 2006 om 8:10 pm

    Jij verdient inderdaad respect!! Ik zou namelijk ook gewoon wachten totdat ik een ons zou wegen…… :cry

  7. Reply
    Gast
    april 11, 2006 om 11:36 pm

    fantastisch

  8. Reply
    Gast
    april 13, 2006 om 9:47 am
    Munnie

    Echt leuk geschreven..

  9. Reply
    Gast
    april 15, 2006 om 1:47 pm

    Dit is ook voor mij heel erg herkenbaar. Vol geduld kijk uit naar het vervolg! 😉
    Raneshma

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen