Vandaag werd ik na 5 jaar eindelijk wakker…


Ik was een leuk meisje, heel spontaan, altijd wel in voor een uitje of geintje. Iedereen was altijd jaloers op mijn vrijgevochtenheid. “Mijn vrijheid is mijn alles” zei ik dan, niet wetende wat er nog zou komen in mijn leven. Ik vond mezelf een moderne hindoestaanse vrouw die niets te maken had met het oordeel van de “holier than thou” hindoestaanse gemeenschap.

Ik ontmoette hem toen ik stomdronken in een nachtclub aan het dansen was. Liefde op het eerste gezicht was het niet, ik geloof daar niet in, maar in al mijn dronkenheid wist ik dat hij iets speciaals in mijn leven zou betekenen. “Wist ik veel” denk ik nu.

Het begon fantastisch, alles in overvloed. Veel liefkozingen, veel seks, veel uit, lieve woordjes, magische strandwandelingen. Toen besloten we te gaan samenwonen, we maakten duidelijk afspraken omtrent de huishouding en financiën en ontmoetten elkaar’s familie. Na de eerste ontmoeting met de ‘schoonfamilie’ begon het al. Hij verweet me niet respectvol genoeg te zijn, ik was niet rustig en verlegen genoeg, ik mocht niet met zijn vader praten (dat hoort niet in zijn familie) en ik hielp zijn moeder niet met koken en afwassen.
WAT???? Was mijn reactie. Na een discussie beloofden we rekening te houden met elkaar.

Na een aantal maanden samenwonen vond hij dat ik maar beter niet meer uit moest gaan. Tja, ik zei alleen maar “als ik niet mag, dan jij ook niet!” Natuurlijk ergerde ik me aan zijn nieuwe maatregelen. Hij werd toch verliefd op me zoals ik toen was?? Waarom moet ik dan veranderen?? Ligt het aan mij?? Maar ik ben toch altijd al zo geweest??

Wij hebben ons toen gericht op het financiële. Hard werken, veel sparen om op een dag ontspannen en zonder zorgen te kunnen leven. Ik probeerde me zoveel mogelijk aan te passen aan zijn familie, wat inhield dat ik stukje bij beetje mezelf kwijtraakte zonder het te beseffen.

Op een dag had ik zonder erbij na te denken heel ad rem gereageerd op iets wat mijn schoonmoeder zei. Ik wist al dat het brutaal kon over komen maar ik dacht ‘we zijn allemaal volwassen en het is toch de waarheid’. Niemand zei iets dus ik was opgelucht. De volgende dag kwam mijn vriend kwaad thuis. Ik wist niet waarom hij zo opgefokt deed dus ik vroeg hem wat er nou weer aan de hand was. Hij vroeg me of ik zo vriendelijk wilde zijn om de volgende keer dat ik van plan was om brutaal te zijn tegen zijn moeder meteen mijn kleren wilde pakken en terug te gaan naar mijn moeder. Ik vroeg hem: “Als je moeder het zo vervelend vond, waarom zei ze het dan niet meteen in plaats van achter mijn rug om tegen jou te klagen?”. De volgende dag zei hij dat we maar op vakantie moesten, want waarschijnlijk was ik oververmoeid.

Onze eerste vakantie samen!!! Ik begon allerlei leuke dingen te plannen totdat hij zei dat zijn ouders ook meegaan. Oké het kan meevallen dacht ik. Op een paar kleine incidenten na met schoonvader was het allemaal fantastisch. We hadden een leuk huisje gehuurd en gingen er vaak met z’n tweeën op uit. De magie was terug….

Out of the blue zei mijn neefje (hij is 10) dat hij me eigenlijk niet meer zo leuk vindt. “Ik hou wel van je, maar je bent niet meer leuk”. Ik schrok me kapot. Ik zei hem dat ik nu ook een dagje ouder word en dat ik niet meer zo’n zin heb in grappen en grollen. Hij had gelijk, dat wist ik, maar ik heb al die veranderingen ondergaan zonder het te beseffen. Langzamerhand begon iedereen in mijn omgeving erover te klagen. Inderdaad, ik dans niet meer, ik ben niet meer sociaal actief, mijn humor is weg. Ik ben een bittere vrouw van 29.

Toen ik vanmorgen wakker werd dacht ik: “Ik mis mezelf”, toen besefte ik dat ik niet gelukkig kan zijn als alles in mijn relatie ten koste gaat van mijn persoonlijkheid.

Asha

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen