Twee surinaamse stammen in één klap


De bedenkers van festivals als Kwakoe, Mela, Milan etc. zouden na een steniging volgens de orthodoxe Islamitische wetgeving Sharia ter openbare rotting boven aan een pier moeten worden opgehangen. Op zaterdag 1 augustus j.l. liet ik mij verleiden tot een bezoek aan Milan te Den Haag, een zogenaamde happening waarbij mensen in alle willekeur maar dan via een strakke formatie op het Zuiderpark te Den Haag samendromden. Deze gesubsidieerde chaos, festival geheten, is een Hindoestaanse variant van de Creoolse Brassa Dé ( = dag der omhelzing ) uit de medio jaren zeventig. Opmerkelijk was dat velen onder hen met een afgewend gezicht naar elkaar, maar dan voor de provocatie schouder tegen schouder botsend, liepen. Als socioloog lukt het mij simpelweg niet te begrijpen wat de maatschappelijke relevantie is van zulk soort festivals ten opzichte van de reguliere braderie, kermis, winkelstraten etc. Het argument dat mensen op deze festivals elkaar echt om de nek vliegen gaat enkel op indien er sprake mag zijn van afrekeningen/familie vetes maar zeker niet om een warmbloedige kennismaking/weerzien. Op een extensief stuk begraasd terrein verrezen tenten, gelijk indianenkampen tegen de rand van het grasveld aan waarbinnen graaigrage allochtone en autochtone middenstanders hun ranzige etenswaren en futiele koopwaren met exorbitant opgedreven prijzen aan de man sleten. De hygiene liet aardig wat te wensen over. Dezelfde vingers waarvan de rottende nagels aan een nagelbehandeling waren ontkomen maar wel veel vuil tijdens het hoofdjeuken en kontkrabben met zich meesleepten, werden naast de vieze opscheplepels gebruikt om er etenswaren mee beet te pakken.

Het idee dat de zotheid van de bezoekers een zodanige woeste hoogte zou hebben bereikt dat men daardoor genegen zou zijn een maandsalaris te verbrassen voor een beetje tropische nostalgie, was door het dievengilde dat dit organiseerde, bijzonder optimistisch ingeschat. Ik ontwaarde het postuur van een gedrongen mevrouw die aan één schouder en in beide handen tassen vol eetgerei sjouwde voor haar familie omdat de consumptie voor zulk soort bezoekers onbetaalbaar bleek te zijn. Zij stond voor mij te genieten van het vocalistische gegil van de kloon van een Indiase zangeres. Iedere keer als zij om haar lengteas, die haar vadsige lijf niet bepaald met een mathematische geografische precisie in twee aanvaardbare helften verdeelde, draaide gaf ze mij met haar schoudertas een dreun. Haar plakkerige haardracht deed mij denken aan een doorzeikte filter van een afzuigkap. Het leek mij een regelrechte dierenmishandeling als de luizen onder dit bedompte gewas gekleefd zouden moeten liggen verrekken. Anderszins dacht ik ook aan haar situatie dat zij onder een vracht rantsoen gebukt stond terwijl haar blikken niet verder reikten dan de hoogte van de Konten van de mensenmassa, waarin zij evenals haar hoofdluizen in haar eigen haar, werd opgeslokt.

Het is moeilijk na te vertellen wat ik hiervan zou moeten hebben opgestoken, behalve dan dat ik op deze plek het ultieme gevoel van meewarigheid gecombineerd met verveling heb leren kennen. Vele gezichten en lichamen die op een gegeven moment dezelfde zeggingskracht en betekenis kregen als de massa’s rondslingerend papier, bekers, kuipen en verpakkingen op het grasveld. De volgende dag kwam ik met een stom toeval op het kwakoefestival te Amsterdam terecht . Het direct in het oog springende verschil met Milan was dat er geen entree werd geheven. Verder was er een oververtegenwoordiging van Surinaamse Afro’s in alle soorten en designs’, de ene met een mildere uitstraling dan de andere. De jonge voluptueuze dames maakten een uiterst geslachtsrijpe indruk. Dat waren ze ook echt en het zou niet lang duren eer zij als tienermoeders een babywagentje met inhoud voor zich zouden uitduwen. De sfeer was er duidelijk beter en levendiger dan op Milan. Het enige dat men van elkaar gemeen had waren de buitensporig hoge prijzen. Stapels gegrilde eenden, vissoorten, spareribs, kipstukken etc. waar niemand zich als consument voor ontpopte. Men nam de vracht liever weer terug naar huis dan die de klant voor een redelijke, betaalbar prijs te offreren. De volgende dag werden dezelfde gegrilde vleeswaren opnieuw op de barbeque gesmeten en als vers gegrild vlees aangeprezen. Mochten die nog steeds niet zijn verkocht gedurende het gehele festival, dan worden ze netjes in zakjes ingevroren tot de volgende Kwakoe.

Rabin Gangadin

Reacties
  1. Reply
    dewanand2
    augustus 7, 2009 om 1:15 pm

    geestig geschreven stuk. mooi. maar wat stel je voor als alternatief? moeten wij milan maar afschaffen en gewoon een doksa dag organiseren aan de paul krugerlaan in den haag? hindoestaanse braderie op straat, gratis toegang, compleet met hindoehoeren bordeeltje erbij. Wat stel je voor?

    of alle hindoestanen een enkeltje geven naar de slums van India, dan is de cirkel rond en zijn wij af van hinderlijke allochtonen.

    ga zo door.

    dewanand

  2. Reply
    dewanand3
    augustus 7, 2009 om 11:02 pm

    ja dat lijkt mij een interessant goed idee. jij zal de primeur hebben om als eerte mannelijke hindustaanse prostituee in een roodverlichte glazen kast plaats te nemen en jezelf aan de blanke mannen (vrouwen ook, maar die zullen zo’n enge koeliemannetje met een kleine piemeltje als de jouwe niet lusten) ten verkoop aanbieden.

    prachtig idee nietwaar.

    kom op en laten we binnenkort van start gaan, de zomer is nog lang niet om!!!

  3. Reply
    Angelina
    augustus 25, 2009 om 8:52 pm

    Mensen die daar staan met hun kraampjes, betalen behoorlijk veel. Het is gewoon niet normaal. Een kraampje alleen om hapjes te kunnen verkopen kost al ongeveer 600 euro.

  4. Reply
    Tariek
    augustus 30, 2009 om 11:21 pm

    Zo jij moet echt een boek gaan schrijven, ikzelf geef je wel gelijk op bepaalde punten maar kom op, moet je daar zoveel aandacht aan geven, koelies blijven koelies en zullen nooit veranderen, Ze zullen we af en toe op hun handjes getikt worden door andere mensen en inzien dat ze ongelijk hadden, maar hun denkwijze en manieren zullen never nooit veranderen ze hebben gewoon een chromosoomafwijking, eentje minder neem ik altijd aan.
    Dus jah ik vind het een hopeloze strijd die jij nu aan het voeren bent, geniet van het leven want het is o zo kort.

    GTJ.

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen