Reisverslag Indonesie deel I


Toen ik mijn ouders vertelde dat ik mee wilde doen aan een kleinschalig ontwikkelingsproject in Indonesië reageerde ze niet echt enthousiast. Hun dochter, een 20-jarige studente, wilde via haar Hogeschool met andere geà¯nteresseerde studenten vrijwilligerswerk doen in een primitief dorpje. ‘Je zult misschien op de grond moeten slapen en je weet niet eens of je er behoorlijk te eten krijgt’, was de reactie van mijn vader. Ik was erg teleurgesteld dat ze mijn enthousiasme niet konden delen. Mijn vader merkte dit en zei dat ik naar de bijeenkomsten moest gaan om te kijken of ik het nog wel interessant zou vinden. Hij hoopte natuurlijk dat nadere informatie over het project mij af zou schrikken.

Het tegendeel bleek. Ik werd alleen maar nog gemotiveerder om mee te doen. Mijn besluit stond vast. Ik zou hiermee doorgaan. Mijn ouders trokken gelukkig langzaam bij toen ze aan het idee gewend waren. Mijn vader begon me zelf allemaal nuttige tips te geven die ik in Indonesië zeker kon gebruiken. Mijn moeder keek me soms nog wel vol medelijden aan en zei ‘Ach meisje, wat ga je zover in je eentje doen? Blijf toch lekker thuis’. Lachend keek ik haar dan aan en zei dat alles wel goed zou gaan. Ik was blij dat mijn ouders uiteindelijk toch achter mijn keuze stonden en mij de vrijheid gaven om te doen waar ik zo vol van was. Mijn familie zwaaide mij uit op Schiphol en de reis kon beginnen!

Naast dertig Nederlandse studenten deden ook studenten uit Korea, Hong Kong, Japan en Indonesië mee met het project. Ik werd samen met drie andere Nederlandse studenten, vier Koreaanse en 8 Indonesische studenten geplaatst in het dorpje Kalinanas in Kediri (Oost-Java). We verbleven in de huisjes van de dorpsmensen zelf. De Indonesische studenten traden op als tolk tussen de dorpsmensen en de buitenlandse studenten. Het project richtte zich vooral op het bieden van een helpende hand aan de plattelandsbevolking in de binnenlanden van Indonesië door het opknappen van – en lesgeven op basisscholen. Het opbouwen/verbeteren van openbare voorzieningen (openbare badplaatsen, schoolgebouwen, bruggen etc.). Daarnaast waren andere doelen van het project; kennismaken met een nieuwe cultuur, samenwerken met verschillende culturen en natuurlijk ook een leuke tijd hebben.

Het dorp was werkelijk prachtig. Zoveel liet mij aan Suriname denken waar ik als kind gewoond heb. Het dorp lag in de bergen, de weggetjes waren van zand en de huisjes waren zo typisch voor een primitief dorpje. Elke ochtend werden we gewekt door de haan, brommers die voorbij reden en de spelende kinderen. We sliepen op een houten bed zonder matras, baden met een bak water en een schepkom in een houten hokje (mandhi), drie keer per dag warm eten (rijst, noodles, nasi goreng) en kleren wassen deden we op de hand bij de mandhi. De meeste dorpsbewoners deden alles in de rivier: hun behoefte, baden en het wassen van kleren. Als we onze familie wilden bellen hadden we alleen bij deze rivier op de brug bereik. Zo konden we in het dorp toch nog contact houden met de familie wanneer we daar behoefte aan hadden.

IndoDe gastvrijheid en beleefdheid van de dorpsmensen deed me denken aan onze cultuur. Elke keer als onze gastouders ons zagen boden ze ons iets te eten en te drinken aan. Dit gaven zij aan met gebaren of het herhalen van woorden (makam = eten) wanneer onze Indonesische studenten niet in de buurt waren om dit te vertalen. Ook een ander bekende eigenschap zag ik in deze mensen terug. De vrouwen onder elkaar mochten graag roddelen. Zo was mijn Nederlands kamergenootje op een dag ziek en wilde die ochtend geen rijst eten. De volgende dag kregen we van een andere Nederlandse student te horen dat haar gastmoeder van onze gastmoeder te horen had gekregen dat mijn kamergenootje geen rijst lustte! Wij vonden dit erg grappig om te horen.

In het dorp leefden drie geloven samen met elkaar. Er was een soort monument waarop drie geloven werden afgebeeld, geplaatst bij de grens van het dorp: hindoe, moslim en christelijk. Dit betekende dat er drie geloven in één dorp samen met elkaar leefden. Het was erg mooi om te zien dat de mensen in vrede en harmonie tussen de drie geloven leefden als je, je bedenkt wat er allemaal in de wereld gebeurt vanwege godsdienst. Dit geeft alleen maar aan dat je toch echt met meerdere geloven met elkaar kunt samenleven door een ieder in zij/ haar waarde te laten.

Onze gastouders bleken net als ik ook hindoe te zijn. Mijn Ibu (gastmoeder) nodigde mij op een avond uit om naar de Hindoetempel te gaan om te bidden. De tempel bleek een huis te zijn waar alle hindoe gelovigen verzamelden. Ik nam naast mijn Ibu plaats op de grond. De dienst begon. Een man zong een gebed in het Indonesisch door een microfoon, wat in het hele dorp te horen was. In Nederland zou je er niet aan moeten denken om een kerkdienst van een ander geloof in de hele stad te moeten horen. Terwijl er hier er geen enkel probleem van werd gemaakt. Niemand klaagde van geluidsoverlast of iets dergelijks. De overige aanwezigen in de ‘tempel’ zongen allen mee. Net zoals bij ons, offerde zij zoetigheid (persad) aan de goden. Aan het einde van de dienst kregen we de persad mee; banaan en stukjes kokos.

Karishma

Volgende week deel II: samenwerking tussen de culturen, een wonderschoon natuurgebied, primitief versus luxe!

Reacties
  1. Reply
    Gast
    maart 30, 2006 om 8:58 am

    Dit lijkt me echt een aparte ervaring. Wat goed van je dat je de kans hebt genomen om dit te gaan doen.

  2. Reply
    Gast
    maart 30, 2006 om 10:03 pm

    Wow…ik vind het hartstikke stoer van je dat je dit gedaan hebt! Hte is inderdaad mooi om te zien dat alle geloven gewoon naast elkaar kunnen leven.

  3. Reply
    Gast
    april 17, 2006 om 4:20 am
    Asha

    Mooi geschreven,
    Al lezend, waande ik mij in Indonesia. Ga zodoor Karishma.

  4. Reply
    Gast
    april 21, 2006 om 9:45 am
    Jouw bezoek aan Indonesie

    M*n pet af! Goed verhaal over een klein deel van de *Gordel van Smaragd*! Ik kom zelf uit Kediri. O ja, mandi(zonder H) en makan (met een N) Ga zo voort!!

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen