PORTRET KIERTIE AUTAR, pionier


Voor slechts 150 euro per jaar* financieert u de hele opleiding voor een jaar van een kansarm meisje in India. En wat gebeurt er daarna? Dan is ze kansrijk. Ze is na haar 22e jaar opgeleid tot docent en neemt daarmee iets mee aan de onderhandelingstafel met haar huwelijkspartner. Anders wordt zij met geen of weinig scholing dikwijls beschouwd als persoonlijk bezit van de schoonfamilie. Ze heeft dan een afhankelijke en ondergeschikte positie. Daarbij dient ze ook een flinke bruidsschat mee te nemen want helaas is dat nog steeds de realiteit op het platteland van India. Kiertie Autar zet zich in voor deze kansarme meisjes in India en in Suriname. Onlangs heeft haar stichting Abhilasa Global Serve heeft meegwerkt aan de realisatie van een Mulo-school, mediatheek, een gymzaaltje en een sportveld te Koewarasan in Suriname. Daarnaast is de school voorzien van studie- en bibliotheekboeken. Ruim 110 collies aan boeken lagen netjes ingepakt te wachten op vervoer naar Su. Maar dat is voor de boeken niet minder duur dan een ticket die u betaalt voor uzelf.

ImageVanuit hun appartement heeft ze een prachtig uitzicht op de Euromast en de Erasmusbrug. Ze is een import-Rotterdammer, want sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw woonden zij eerst in Den Haag en daarna in Dordrecht. Waar ze elkaar ook ontmoet hebben. Maar dat is een ander verhaal. In Dordrecht kon ze haar contacten aanspreken om het vervoer van de boeken te bekostigen. Een scholengemeenschap aldaar had een sponsorloop georganiseerd voor Roemenië, maar aangezien de politieke situatie daar dusadaning instabiel werd, besloot de school de opgehaalde € 1.300 in kas te houden. Toen zij hoorden van het predikament waar mevrouw Autar in zat, heeft de school de overtocht van de boeken bekostigd. Dit is slechts een simpel vorbeeld. Stichting Abhilasa Global Serve is onderdeel van Abhilasa, een vrouwenorganisatie actief in de Drechtsteden die bezig was met emancipatie van het gezin, integratie en participatie voordat die termen gebezigd werden. Onlangs vierde deze organisatie haar 20-jarig bestaan.

WAAR PRATEN JULLIE OVER?
De Surinaamse Kring, Lalla Rookh het Surinaams magazine. Voor de jongeren onder ons abracadabra. Zelfs Wikipedia en Google vragen zich af waar ik ’t over heb. Voor de mensen van de eerste generatie roepen deze woorden herinneringen uit een ver verleden op. Wellicht heeft u de Lalla Rookh magazines nog ergens in een kast. U zult daarin foto’s zien van culturele uitingen. Dansoptredens, vieringen. Veelal in Dordrecht. De activiteiten die door de vrouwen ontplooid werden onder de vlag van De Surinaamse Kring, werden vanaf 1984 ondergebracht bij stichting Abhilasa. De Stichting waarvan Kirtie Autar de voorzitter was. Het was een tijd dat het welzijnswerk nog niet zo gestroomlijnd was zoals bij – ik noem een… Stichting Spirit.

Mensen kwamen samen, en deden leuke dingen samen. Er werd gedanst, gefeest en geknutseld. Vrouwen kwamen samen voor educatieve activiteiten en om iets in elkaar te knutselen om thuis te kunnen tonen. Maar de gesprekken die er ondertussen gevoerd werden bracht veel aan het licht. Hoofdpijn en hoge bloeddruk bleken verband te houden met problemen thuis. Wij wisten de weg niet in Nederland, wij kenden de gebruiken niet. Die eerste generatie wist soms niet eens over de eigen gebruiken. Er was werk aan de winkel. Kirtie Autar behoort tot de pioniers in Nederland. In Suriname was dat niet anders; in 1968 zat zij al in het bestuur van Prantik Arya Sabha. Er werd verder geknutseld want de mannen die thuis zaten vroegen zich toch wel vaker af: Wat praten jullie daar? En de mannen gingen ook wel eens mee op leerzame uitjes. De vrouwen staken er blijkbaar genoeg op. Het was goed zo.

ImageNaast fulltime werk in het onderwijs was en is mevrouw Autar nog steeds gedreven in haar dienstbaarheid. Waar komt dat toch vandaan? Haar vader stond bekend als Baas Kleermaker en had zo’n 12 man onder zich werken in de kleermakerij. Naast maatwerk werden onder andere uniformen van politie en leger werden door hem vervaardigd. Stoute kindertjes uit de buurt, moesten ‘voor straf’ in het atelier de knopen naaien aan de kleren. Er werd 10 cent per knoop betaald… aan de moeder van de kindjes. Als Kirtie of haar oudste broer Ramon ondeugend waren geweest, kregen zij dezelfde (best wel leuke) straf. En wanneer de bewoners van Bakka – Lansigron (tehuis voor ouden van dagen) iedere zaterdagmiddag gingen wandelen, hingen broer en zus uit de twee ramen en om de beurt deelden zij de verdiende dubbeltjes uit aan hen. Ze waren er erg mee in hun sas. Terugkijkend lijken de zaadjes van het altruïsme reeds toen geplant.

Krishna Ramrattansingh

Reacties
  1. Reply
    Chand
    mei 3, 2008 om 7:34 pm

    Leuk? Wat is het moraal nou? Ik ben niet echt wijzer geworden. Hoezo pionier? Noem eens meer concrete zaken waaruit blijkt dat de dame een pionier zou zijn. Alleen een bestuursfunctie bij een stichting is niet voldoende. Welke invloedssfeer heeft ze in de gemeenschap, pers, politiek?

    Ze zet zich in voor kansarme meisjes, dat is een goed doel. Maar maakt dat haar een pionier. Als dat zo is, dan kunnen meerdere mensen die titel gaan dragen. Ik plaats dit onder de categorie Sewa. Sewa is een van onze plichten.

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen