BEDRIJVENGIDS   |   BOLLYWOOD   |   DATING   |   FORUM   |   HINDU   |   RINGTONES   |   TV

Indian Feelings

maandag 9 oktober
2017

Ware Liefde.. of toch niet! - 6 years later Speciaal

Ware Liefde.. of toch niet! - 6 years later

“Denk je nog aan me Dev.” Ze keek me aan met haar grote ogen. Ogen die me vaak hadden laten smelten. But not today.
“Wat is gebeurd Radha. Zo vaak heb ik je na die dag gezien; op straat of ergens op de achtergrond in een film. Alleen was jij het nooit. Het waren altijd herinneringen aan jou die me aan ons lieten denken.“
“Ik heb ook vaak aan jou gedacht Dev”.
“Vooral de eerste maanden waren zwaar, Radha. Jij en ik waren een team en met die gedachte heb ik afscheid genomen die dag…”

 

Lees hier deel 1.

The best time of my life. No doubt! Na mijn 18de begon het leven. De ultieme vrijheid door op kamers te gaan, ver ver weg van het ouderlijk gezag, geen controle, geen regels maar enkel vrijheid. Of het begon, nou en of! Dagen achter elkaar uitgaan afgewisseld met discussie, tijd genoeg om de boeken in te duiken.. de wereld was mijn speeltuin. Vrouwen waren bijzaak, want nu was het tijd om te genieten en zo ging het maar liefst… 2 weken lang. Die maandag erop waren we voor de verandering op tijd in de collegezaal en daar ontmoette ik Marjan. Een dame die op dat moment net een paar rijen voor ons zat met haar vriendinnen.
“He moppie.”
“Daan hou op.” Zei ik terwijl ik een lach niet kon onderdrukken.
“Haha nee ga door.” Lachte John, net iets te hard zodat ze het ook hoorden.
Daan lachte ook en kwam dichter naar me toe.
“Gast we moeten de baardmans echt dumpen, anders zijn we na ons examen nog steeds single.” Ik lachte harder, maar dit stopte toen een pen mijn schouder raakte. Ik pakte de pen op en zonder te aarzelen liep ik naar de dames voor ons.
“We wilden gewoon even praten voor college.” Geagiteerd legde ik de pen neer op hun tafel.
“Daan kom we gaan ergens anders zitten, de dames hebben last van ons.”

Daniel is een eikel, dat weet hij ook. Hij heeft veel rare dingen gedaan, maar als het op onze vriendschap en vertrouwen aankomt, is hij altijd oprecht geweest. Vele jaren na dit incident zouden we naar Litouwen gaan om kennissen te ontmoeten. Het was een super vakantie totdat hij zijn date na 7 dagen in de steek liet. Die middag was het zijn taak om boodschappen te doen en 2 uur later kwam hij terug zonder boodschappen en een groep meisjes.
“Gast ik heb zin om te eten, laten we met deze meisjes uiteten gaan.” Brulde hij terwijl hij de hotelkamerdeur opendeed.
Wat hij niet wist was dat zijn ‘date’ en mijn ‘date’ er al waren. Alexa rende huilend de kamer uit en terwijl ik achter aan liep, stopte ik bij Daan.
Als ik terug kom zijn deze meisjes weg en bied je je excuses aan Alexa en Dorina aan. Ik was woedend, want dit was het laatste wat ik van hem had verwacht, toen Alexa en ik een half uur later terugkwamen was de kamer leeg op Daan en Dorina na...

“Terwijl we weg van Marjan liepen, fluisterde hij zijn levensmotto heel zacht, maar hard genoeg zodat Marjan en haar vriendinnen het ook konden horen. bitches, bitches.” We namen ergens voorin de collegezaal plaats en bereidde ons in stilte voor op de college. Aan het einde van de college was alles blijkbaar weer normaal. Terwijl we de zaal uitliepen hoorde ik iemand sorry zeggen en ik draaide me om.

“Sorry ik had geen pen naar je toe moeten gooien.” Zover ik het kon zien, meende ze het.
“Bitches.” Zei ik toen ik wegliep. Ik hoorde de Daan en de baardmans lachen, maar was zeker niet trots op mijn actie.
“Daan ik ga ff naar de w.c., schreew elke minuut je naam dan weet ik zometeen waar jullie zitten.”
“De klus duurde slechts elke minuten en omdat ik wist dat de college zou beginnen, rende ik de deur uit”. Wat ik niet had verwacht was dat Marjan voor de deur op me wachtte.

Vriendschap
“Hallo, ik heet Marjan.” Zei ze terwijl ze haar hand uitstak.
Het duurde even voordat ik was bijgekomen van de schok, het duurde nog langer voordat ik alert kon reageren.
“Leuk voor je, mijn college begint. Later.” Ik wilde weglopen, maar ze hield me tegen.
Ze pakte me hand en legde er iets in. Om tijd te winnen keek ik naar me hand. Het was een Abn Amro Ajax rekening pen. Ergens op mijn kamer lag de broer of neef van deze pen te rusten. In dit moment van bezinning vergat ik mijn woede.
“Hey deze heb ik ook.” Ze lachte maar ze was nog steeds op haar hoede.
“Je mag hem teruggooien.” Zei ze terwijl ze haar hoofd omlaag bracht.
Het is grappig hoe je op sommige momenten wordt terugbracht naar andere momenten in je leven. Toen ik net op kamers ging wonen nam me oom mij apart. Beta, in je leven ga je veel mensen tegenkomen, je gaat nog meer mensen meemaken, maar mensen met karakter zijn zeldzaam. Hou ze daarom altijd dichtbij je. Ik had hem later nog gevraagd wat hij met karakter bedoelde, maar opeens was het duidelijk, ze stond voor me.
“Karakter.” ze draaide haar hoofd omhoog.
“Huh.. wat zeg je.”
“Mikte je op me hoofd?” Niet of het dan minder erg zou zijn geweest, maar ik moest het weten.
“Ik mikte op je vriend.”
“Oh sorry, ik wist niet dat je scheel was.” We lachtten en na wat gebabbel besloten we de college te skippen. In het gesprek wat erop volgde bleek dat ze net als mij niet op zoek was, maar deze periode wilde gebruiken om veel te doen en te leren. We raakten verder aan de praat en net toen ik naar huis wilde gaan nodigde ze me uit voor de opening van haar vaders nieuwe restaurant.

“Deva..vra..”
“We hadden toch afgesproken dat je me Dev zou noemen?”
“Oke Dev. Bedankt dat je bent gekomen.” Ze pakte me hand en voor ik wat kon zeggen liet ze me alle hoeken en gaten van het restaurant zien, totdat we in de eetgelegenheid waren gekomen. Dit restaurant serveerde enkel de Italiaanse keuken en het was dan ook geen verassing dat veel van de hapjes met rundvlees waren bereid. Ik paste daarom beleefd wat leidde tot onbegrip bij de chef. Ongeveer elke 15 minuten kwam hij terug met een nieuwe delicatesse. Toen hij met zijn 4de hapje terugkwam, moest ik helaas weer nee schudden. Hoewel het niet eten van rundvlees geen zonde is voelde ik me toch schuldig. Met de teleurstelling in zijn ogen in het achterhoofd besloot ik het op een andere boeg te gooien. Na mijn Rome uitwisseling, was ik teruggekomen met een gebrekkige woordenkennis Italiaans. Nu een jaar later was daar heel weinig van blijven hangen. Gelukkig kan ik wel goed verbanden leggen en het Roma Shirt van één van de koks was me wel opgevallen. Ik wees het aan en deed mijn ding. “Forza Roma, Lazio Merde.” Het was even stil maar na 10 seconden werd ik door 5 man omhelst. Het probleem met Italiaanse koks is dat ze vaak veel knoflook eten en vrij stevig zijn. Terwijl ik snakte naar frisse lucht zag ik hoe Marjan bijna op de grond viel van het lachen.

Vanaf daar ging de avond snel voorbij. Er kwam een band die optrad en ze bleef me van hot naar her slepen. Het was al voorbij middernacht toen het wat rustiger werd en Marjan me mee naar boven nam. Toen we op het dakterras waren aangekomen schok ze 2 glazen rode wijn in.
“Wow midden in het centrum van Amsterdam. Dat doet je pa goed man.”
“Ja het is niet zo groot, maar me vader is zo trots.”
“En terecht hier zou ik later ook wel willen wonen. B.T.W. waar is hij Ik heb hem de hele avond niet gezien.”
“Don’t worry Dev hij en me ma komen zo naar boven.”
“Help me te herinneren om hem te complimenteren met zijn levenspad.” Ze beantwoorde het compliment met een stilte, op zoek naar woorden.
“Wat wil jij later worden als je groot bent Dev.”
“Gewoon me ding blijven doen, een leuke en lieve vrouw. Kids bla bla. Gewoon iets burgerlijks. Je weet wel.”
“Wil je dan geen carrière maken, een goede baan, groot huis etc.”
Ze zette me zo laat op de avond nog aan het denken. Ik liep naar de rand van het balkon toe en besloot dat mijn antwoord wel kon wachten.
“Dat weet ik nog niet.” zei ik terwijl ik het dondersgoed wist.
“Oke dan zal ik niet verder doorvragen.” Ik voelde me schuldig, ze had het uit onschuld gevraagd.
“Karakter Marjan.. Karakter. Mijn oom heeft me geleerd dat karakter niet geboren of gemaakt wordt. Karakter heb je of niet. Hij had karakter. Ik hoop dat wat ik ook ga doen, karakter heb en het behoudt.”
“Wat zeg je dat mooi, Dev.” Zei ze terwijl ze mijn hand vastpakte.

Deze actie had ik niet verwacht. Het kwam te snel en vooral te dichtbij dus ik besloot om afstand te nemen.
“Hey.” Zei ik terwijl ik me hand losmaakte. Ik keek haar haan. Ze was net als ik geschrokken.
“Misschien is het beter als we het hierbij laten.”
“Oke Dev.” Ze zei het zo zielig dat ik me wederom schuldig voelde. Goh wat is het met vrouwen en hun ogen. Dus ik probeerde het goed te maken.
“Luister Marjan we zijn beide niet van de one night stand. Maar we zijn beide ook nog jong. Ik wil het leven meemaken. Dit hier gebeurd te vroeg. Wat is mis met gewoon vrienden zijn.” Ze dacht na.
“Wat wil je dan doen Dev?”
“Ik weet het niet Marjan. Laten we gewoon normaal doen.” zei ik terwijl ik wegliep.

Liefde

Het contact bleef gelukkig normaal en we nodigen elkaar zo af en toe uit. Ik wist dat er sinds die avond veel veranderd was, maar toch had ik elke keer weer veel zin als Marjan en ik iets gingen doen. Omdat ik gehecht was aan de vrijdag stapavond, kwamen we elke donderdag samen. Vaak praatte we tot diep in de nacht met elkaar en het was niet zelden dat ik in de ochtend een koude douche nam en direct naar college ging. Marjan was erg volwassen ze plande alle stappen in haar leven, iets wat ik ook deed, maar minder extreem. Ze was de hele tijd op zoek naar nieuwe dingen om te leren. Jongens leken haar ook niet meer te interesseren, want 6 maanden na ons eerste gesprek voor het toilet, vertelde ik haar over mijn date met Radha.

De teleurstelling was groot en ik zag dat ze haar tranen tegenhield.
“Waarom nu wel, Dev. Je wilde toch normaal doen.”
“Marjan. Radha is iemand uit het boekje. Een conservatief Hindoestaans meisje. Ze raakt me op vlakken waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ze leert me zoveel over datgene waar ik zoveel van wil leren, het Hindoeïsme. Verteld me welke boeken ik moet lezen.
Het is raar Marjan, het is een vriendschap waarvan ik voel dat ik meer wil. Het klopt allemaal. Weet je, dat we vorige week door de stad liepen en ik merkte de rest van de mensen niet eens op. Het is zo erg dat ik mijn eigen neef die me tegemoet kwam lopen niet eens herkende. Als Radha en ik samen zijn dan verschijnt er een onzichtbaar schild om ons heen en de mensen daarom heen, zijn enkel figuranten in een film. Het is..”
“Laat maar Dev. Ik weet genoeg.” Ik wilde mijn zin afmaken, maar ze stopte me. Ze ademde diep op zoek naar juiste woorden voor ons afscheid.
“Zorg je ervoor dat je je hart niet laten breken Dev.” Ze kuste me voorhoofd en liep de deur van mijn kamer uit. We zouden elkaar daarna alleen gedag zeggen. Iets wat me erg stoorde en pijn deed, want Marjan was iemand met karakter en zo iemand wilde ik dichtbij me hebben. Ik belde haar dan ook elke week op of we ergens konden meeten, keer op keer gaf ze niet thuis en met de drukte van de tentamens brokkelde de hoop om nog een keer iets met Marjan te doen af.

De progress met Radha verliep daarentegen wel goed. Ik was er inmiddels zeker van dat ik geen meisje had gekend of zou leren kennen welke aan haar zou tippen. Haar schoonheid en karakter waren een combinatie van Draupati en Ma Sita. En de tinteling in mijn lichaam als we elkaar weer zagen, was er na een half jaar nog steeds. Het was tijd voor de volgende stap. Radha was in en om mijn toekomst gepland. Het was dan ook een flinke klap voor me toen de ware liefde, verbroken werd. Ik besefte het niet direct, daarom begon het verwerkingsproces pas na 4 maanden. Mijn eerste gedachte was om Marjan te bellen, maar ik besefte dat dit niet fair zou zijn en omdat ik Daan hier ook niet mee wilde storen, besloot ik het alleen te verwerken.
Het probleem van een verbroken relatie is niet het gemis. Hier kom je wel overheen. Je gaat nieuwe dingen doen en de eens zo sterkte band verbrokkeld. Een natuurlijk proces. Nee, het probleem van een verbroken relatie is volgens Arthur Schopenhauer de aanstaande onzekere toekomst. Je hebt een verwachting en hebt hierop je leven ingesteld en opeens is deze verwachting is weg. Dit brengt alle narigheid en liefdesverdriet met zich mee. Ik besloot daarom een dagelijkse planning voor de komende 6 maanden te maken. Direct beginnen met een nieuwe toekomst, een nieuw verwachtingspatroon, zou de oplossing zijn. Ik schreef alle dingen op die ik moest doen. Toen maakte ik een lijst met de dingen die ik nog wilde doen. De dingen die ik wilde doen en realistisch waren bleven over. Met pijn in mijn hart stopte ik de niet haalbare dingen even in de ijskast; De eerste Hindoestaan op de maan, Miljonair worden, de Mount Everest beklimmen, schitteren in een James Bond film, als bondcoach van Nederland de wereldtitel winnen, dit was allemaal voor later…
Na twee dagen had ik mijn planning af. Ik dacht even aan Marjan. Wat zou ze trots zijn als ze mijn planning zou zien.

Het voordeel van boeken van Schopenhauer lezen is dat wat hij schrijft klopt. Ik pakte mijn leven weer op en het idee om te plannen, werd een gewoonte.

Carrière

De jaren passeerde en na een paar jaar van bijbanen en studeren, besloten Daan en ik de gok te wagen. Ons bedrijf ging van start met 2 man. Met een vleugje overmoed en een goed verhaal was de gunfactor vaak een kwestie van tijd en wat later bleek was het product vaak ondergeschikt. Natuurlijk waren we ouder maar het leven was nog steeds een feest. De studentenavond op donderdag werd ingeruild voor de vrijmibo op vrijdag. De zonvakanties naar Lloret, Salou en Rimini werden ontdekkingsreizen.
Zakelijk gezien ging het ook voor de wind. Het was een kwestie van tijd voordat we overgenomen zouden worden. Natuurlijk was ik me bewust van het feit dat ik in tegenstelling tot Daan nog niet was gesetteld, maar dit moest volgens mijn planning pas voor me 30ste gebeuren. Genoeg tijd dus.
Toen een collega gingen trouwen en vrij vroeg voor zijn honeymoon, werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik was net 29 geworden en ik had stiekem gehoopt dat het nu wel ‘gebeurd’ zou zijn. Na wat gedachten de vrije loop te laten gaan, kwam ik al snel terug aan de orde van dag. We namen een vervanger aan die Daan zou inwerken. In de avond zou ik overuren maken om wat projecten over te nemen van Hugo.

Tijdens 1 van de overwerk avonden ontving ik een vreemde e-mail.
Hai Dev,

Alles goed? Tijd geleden. Heb je me gemist?

Binnenkort wat drinken?

Met vriendelijke groet,

Marjan


Het was inmiddels iets over 19.00 uur en ik had nog een lange avond te gaan. Toch besloot ik haar mail te beantwoorden.

Ha die Marjan,

Het gaat hier goed en daar?
Gekkenhuis hier, ik bel jou over een paar dagen.

Groet,
Devavratha

Even bedacht ik me of ik haar niet zou bellen, blijkbaar was ze nog aan het werk. Maar toen er meer e-mails binnenkwamen maakte ik een notitie in mijn agenda om Marjan later deze week te bellen. Ruim een half uur later werd ik gebeld door de bewaker.
“Er staat hier een mevrouw die je wilt spreken.”
“Hoe heet ze?” Terwijl ik het hem aan haar hoorde vragen pakte ik mijn colbert en ging naar de vergaderzaal om koffie te zetten.”

“Dat is een verassing, Marjan.”
“Ja leuk he, hoe gaat het met je?” Marjan was niet iemand van de chit chat. Ik wist dat ze dit net zo haatte als ik. God wat waren we uitelkaar gegroeid.
“Wat kan ik voor je doen, Marjan.”
‘Goed Dev, als je het zo wilt.” Ik keek haar aan en kon niet bepalen of ze boos of juist opgelucht was. Het was zo lang geleden dat we elkaar hadden gezien.
“Jullie hebben 5 maanden geleden een project gedaan voor de Chandrika Group. Nu is het zo dat Chandrika jr. volgende week zaterdag gaat trouwen. Als relatie zul je ongetwijfeld een uitnodiging gehad hebben en ik zou het leuk vinden als je mij meeneemt.”
De vrouw voor me was niet de Marjan, die ik ooit gekend had. Ze keek me indringend aan en ik zag een ambitieuze zakenvrouw.
“Johny Chandrika is een gewaardeerde relatie van ons Marjan. Ik moet het met mijn compagnon overleggen.”
“Ja, jij en Daniel zijn het bedrijf samen gestart. Stom van je Dev.”
“Marjan, daar is de deur.” Ze aarzelde even en pakte het gesprek weer op.
“Jullie krijgen een commissie van de opdracht Dev. Een vindersloon, vergis je niet deze opdracht is veel geld waard.”
“Oke, ik kom zo Marjan.” Mijn kantoor was net boven de vergaderzaal. Terwijl ik naar het kantoor liep bedacht ik me dat mijn keuze de juiste was. Het was inderdaad niet fair geweest dat ik haar had laten zitten voor Radha. Met de envelop in mijn hand wilde ik terugkeren om mijn schuld aan Marjan terug te betalen. Tonight I pay my debt..
“Een mooi kantoor heb je hier, Dev.” Ik draaide me snel om en zag dat Marjan in de deuropening stond.
“Fijn dat je wilde wachten Marjan.”

“In het bedrijf waar ik werk hebben we een afdeling die van alles voor onze sales uitzoekt. Nu zijn jullie geen concurrent, maar toch heb ik de jongens het laten uitzoeken. Ze vinden bijna alles wat je ooit gedaan hebt en dan heb ik het niet over Google. Maar wat ze niet doen is ingaan op je privé leven. Zo heb ik je een beetje kunnen volgen. Tot je kantoor dan.” Ze lachte ondeugend.
Ik legde de envelop op mijn bureau neer. “Here’s your ticket to the wedding. Have fun and goodbye.”
“Helaas gaat dat niet werken Dev. Het is de bedoeling dat je me in persoon introduceert. Ik kan daar toch niet zonder uitnodiging gaan. Zo werkt het niet.”
“Waarom kunnen het we het verleden niet laten rusten Marjan. Je hebt gekregen waarvoor je gekomen bent. Laat het gaan.”
“Dev, ik ben je nooit vergeten. Sterker nog ik ben nog meer aan je gaan denken.” Ze was even stil. Het leek alsof ze de tijd nam om iets belangrijks te zeggen.
“Jouw aanwezigheid op de bruiloft is erg belangrijk voor mij Dev.”
“Is het hierna over Marjan?”
“Als dat is wat je wilt.

De bruiloft
Ik voelde me telefoon trillen en uit gewoonte nam ik op. Op de achtergrond hoorde ik de stem van Daniel.
“Bitches, bitches... Dev neem op.” Ik hoorde hem grommen.
“Daan ik hoor je. Wat is er aan de hand?”
“Dev, ben je op de bruiloft? Ik ben nu onderweg en volgens tommie boy ben ik er over 50 minuten.”
“Gast wat is er aan de hand.”
“Radha is daar met haar man, Dev. Marjan wilde je testen. Ze belde net naar kantoor en vroeg of je al was vertrokken. Toen ik haar doorvroeg heeft ze me uiteindelijk alles verteld. Haar plan om te zien of je nog van Radha hield. Haar plan om je aan haar ouders voor te stellen en haar plan om te trouwen.”

De puzzelstukjes vielen in elkaar. Daarom wilde ze dat ik zou komen. Soms voelt het zo goed om je niet alleen te voelen. Het feit dat Daan onderweg was gaf me zelfvertrouwen. De reden dat ik hier was, was omdat Marjan me wilde testen. Ik was boos en blij tegelijk. Waarom was ik zo kortaf tegen Marjan geweest. Schuilde er dan nog meer achter die harde zakenvrouw? Was het dan echt zo dat ze nog van me hield...?

Liever 1 uur te laat, dan 1 minuut te vroeg. Vandaag zou dit niet opgaan. Ik hoopte dat ik Marjan snel kon introduceren aan Chandrika en vervolgens snel kon teruggaan naar kantoor voor wat achterstallig werk. Maar dhr. Chandrika was blijkbaar ook een druk man. Hij zou volgens een bekende pas over een uur komen en dus moest ik wat tijd zien te doden. Omdat ik niemand had herkend besloot ik Marjan een ping te geven. “The king has entered the building.”
“Goh je bent op tijd. Wij hebben een tafel bij de gele muur.”
Ik herkende weer een snufje Marjan, cryptisch als altijd. Ik keek om me heen en werkelijk overal zag ik gele muren. Gelukkig zag ik dat er veel voetverkeer naar de achterste muur ging dus ik besloot de mensenmassa te volgen.

“Goedenavond Marjan.”
“Dev, welkom.” Ze stond op om me jas te pakken en begeleide me in een stoel.
“Wow het lijkt net of jij gaat trouwen.”
“Haha Dev, wie weet na vanavond.” zei ze terwijl ze me een knipoog gaf.
“Dit zijn mijn ouders Dev, Herbert en Marion.”
Haar ouders stonden op en omdat ik deze beleefdheid wel kon waarderen besloot ik ze een warme hand te schudden. Het waren immers de ouders van Marjan. “Aangenaam Dev.” Even was het stil maar Herbert was een man die goed met stiltes kon omgaan. Hij koos zijn volgende woorden erg zorgvuldig.
“Vanavond is een belangrijke avond voor Marjan, daarom zijn we gekomen.” Antwoord gevende op mijn ongestelde vraag.
“Ik hoorde dat de Chandrika Group een groot contract heeft weg te geven.”
“Ja en dan er is nog wat anders, Dev.” Ik keek naar Marjan die nu bloosde.
“Wisten ze iets wat ik niet wist.”
Voordat ik tijd had om iets te vragen leidde Marion het gesprek een andere richting op.
“Misschien is het goed om dat later bespreken. Zeg Dev, vertel is wat over je bedrijf. Je doet consultancy he.”
Het gesprek ging 10 minuten lang door over ons bedrijf. Ik had geen zin in dit gesprek dus veranderde snel het onderwerp.
“Maar Herbert, hoe gaat het met je restaurants?”


Terwijl hij alles open en bloot vertelde had ik de tijd om de beide ouders in me op te nemen. Het waren sympathieke mensen. Ze hadden de moeite genomen om er gepast uit te zien. Marion droeg net als Marjan een mooi saree, Herbert daarentegen zat strak in het pak, maar had wel een kleurrijke indiase shawl om zijn nek getoverd. Het was zakelijk maar ook casual. Wat me ook me opviel was zijn trots. Ongeveer elke 3 minuten keek hij eventjes naar zijn dochter. Ik vroeg me af of hij dit deed om te kijken of Marjan niet zenuwachtig was voor de introductie of dat hij dit altijd deed. Na half uur vond ik het mooi geweest en hoewel het gesprek met haar ouders veel leuker was dan ik aanvankelijk had gedacht, was het tijd om me te distantiëren van het gezelschap. Ik verontschuldigde me met een lame excuus en beloofde dat ik later terug zou komen.

In mijn gedachten had ik haar vaak gezien, ergens op straat waar we ooit hadden gelopen. Hand in hand met iemand anders, in het restaurant waar we elkaar zo vaak hadden gezien, maar ook op andere plaatsen. Dat ik haar hier zou zien op de schoot van de persoon van wie waarschijnlijk haar man was, nee zo had ik het nooit beleefd. Ik kan dan ook niet ontkennen dat het na al die jaren nog steeds pijn deed, veel pijn. Ik vervloekte mezelf dat ik alles had voorbereid, alles had gepland, maar niet was voorbereid op dit.

In de verte zag ik een bar en met een grote boog zocht ik de barman op. Vanavond zou ik hem de verassing van zijn leven bezorgen.
“Mag ik 1 fles whisky?” Terwijl de woorden door me hoofd suisde, besefte ik me waar ik was, maar ook waarom ik hier was.
“1 Heineken.” De barman bracht me mijn Heineken en ik zocht snel de buitenlucht op.

Radha

“Denk je nog aan me Dev.” Ze keek me aan met haar grote ogen. Ogen die me vaak hadden laten smelten. But not today.
“Wat is gebeurd Radha. Zo vaak heb ik je na die dag gezien; op straat of ergens op de achtergrond in een t.v. serie. Alleen was jij het nooit. Het waren altijd herinneringen aan jou die me aan ons lieten denken.“
“Ik heb ook vaak aan jou gedacht Dev.”
“Vooral de eerste maanden waren zwaar, Radha. Jij en ik waren een team en met die gedachte heb ik afscheid genomen die dag.”

“Het leven is verder gegaan Dev. Ik moest ook verder na ons.“ De situatie was onverwacht, maar toch voelde het veilig. Ik wilde haar zoveel vragen, wat deed ze, was ze boos op me, had ze me nog stiekem opgezocht, begluurd, bespioneerd… vragen, vragen vragen. “Of ik nog aan je denk.“ Ik aarzelde maar bedacht me dat ze niet meer de lieve kleine Radha was van vroeger. Voor me stond een volwassen Radha, maar belangrijker nog een Radha die nu bij iemand anders hoorde.
“Wat je zegt is waarheid, Radha. We zijn doorgaan en bij doorgaan hoort afscheid nemen van het verleden. Ik zal niet ontkennen dat het pijn deed je op zijn schoot te zien. Maar dat kwam niet door jou, dat kwam door mij er zat een fout in mijn planning.” Zei ik terwijl ik haar een knipoog gaf.
Ze keek me aan met een blik van onbegrip, maar voordat ze wat kon zeggen ging er een deur met veel lawaai open.
“Dev je bent gekomen.” Ik keek de persoon in kwestie aan en vervloekte mezelf weer, omdat ik me deze man niet kon herinneren. Gelukkig hielp Radha me.
“Papa wat doe jij hier?”
“Beti, na al die jaren wilde ik Dev een keer ontmoeten en hier is hij. Vorige week belde een mevrouw of we naar deze bruiloft zouden komen. Het zou de moeite waarde zijn.” Radha draaide zich weer om en wees naar me.
“Papa dit is dus Devaratha.”

“Ram Ram oom eindelijk ontmoeten we elkaar.”Hij keek me met een blik die ik niet kon plaatsen. Was hij blij, of speelde hij het?
“Eindelijk ontmoeten we elkaar Dev.”
“Is het niet netjes als u nu Jaye Sita Ram!, zegt?” De sfeer was er met zijn komst nog grimmiger op geworden. Dit kwam natuurlijk omdat we allemaal hoofdpersonen waren geweest in een liefdesdrama.”
“Sita Ram Dev. Waarom ben je nooit langsgekomen?”
“Dharmo Rakshati Rakshita, oom. Ik zou het verhaal met Radha niet kunnen overbrengen in mijn familie. In onze familie, staat eer net als die van jullie, hoog in het vaandel. Dharma is een hoog goed en langskomen nadat de kaarten waren geschuld, nee dat zou mijn familie niet accepteren. Vergeet niet dat u in 1ste instantie mij niet wilde ontmoeten. Het is enkel beleefdheid dat ik hier en nu met u praat.” Hij keek me onbegrijpend aan. Vanwaar die harde woorden. Ik besefte dat dit een gesprek zou worden wat nergens naar toe zou leiden. Kya hua, sach hua.
“Maar dat is nu allemaal verleden tijd.“ ik probeerde een lach op te brengen.
“Is uw vrouw er ook? Ik zou haar graag willen ontmoeten.”
“Ja ze is binnen met Mohan, de man van Radha. Ze zijn 3 jaar geleden getrouwd en mijn vrouw en ik hopen dat er snel een kleine komt. Als je mee naar binnenkomt dan kan je aan mijn vrouw en Mohan voorstellen?”
“Ja, dat lijkt me leuk. Radha heeft me veel geleerd. Meer misschien dan ik ooit had kunnen verwachten. Maar het allermooiste aan haar is dat ze me nooit iets heeft teruggevraagd. Haar wijsheid komt van u en uw vrouw.” Ik besefte me op dat moment dat er ook andere ontwikkelingen plaatsvonden.
“Oom, vervolgde ik. Mijn Radha is binnen op zoek naar mij en mijn Balrama rijd nu met heel veel kilometers per uur op de snelweg hier na toe. Ik moet hem bellen om te zeggen kurekshetra weer veilig is.” Ik gaf Radha een knipoog en groette haar vader.
“Hari Om.”

Nieuwe liefde
Daan reed inderdaad 160 kilometer per uur op de snelweg hier na toe, maar toen ik hem vertelde dat alles goed was gegaan en dat we vanavond gingen feesten als beesten kwam hij tot bedaren.
“Je bent als een grote broer voor me Dev. Ik weet niet wat ik zou doen als er wat met je zou gebeuren.”
“Jij bent ouder Daan. Jij bent mijn grote broer. Het is jammer voor jou dat ik de Koning ben.”
“Oke Dev, ik ben er over 20 minuten. Enne is echt alles goed?“
“Ja en owee als er eerder bent.” We lachtten samen en het voelde goed.
Terwijl ik de telefoon weer in mijn zak stopte, wist ik dat Daan in zijn auto keihard aan het lachen was. Hij was met een enorme snelheid gekomen om me hier te beschermen tegen wat zou gaan gebeuren, maar het spel van Marjan was gespeeld. Ik keek om me heen, maar besefte dat de zaal te groot was om iedereen te zien. Waar zou ik willen zijn als ik dit complot zou hebben gesmeed? Er was maar 1 plek waar ze op dat moment kon zijn en ik draaide me hoofd naar boven. Marjan probeerde zichzelf te verbergen maar ze was te laat. Deze ontmoeting met Marjan was nu waar ik naar toe had geleefd. Gehaast en zelfverzekerd liep ik naar boven.

“Hoi Marjan. Vertel hoe heb ik het gedaan?” Ze draaide haar lichaam van me af en liep een paar stappen naar voren.
“Ben je boos Dev?”
“Wilde je me na al de jaren testen, Marjan.”
Ze huilde en hoewel ik naar haar toe wilde gaan, wachtte ik, er zou nog meer komen...
“Dev je hebt me laten gaan. Ik wist niet of ik je ooit nog kon vertrouwen. Terwijl jij met Radha de tijd van je leven beleefde, ging ik door een hel. Een hel Dev.” Ze keek me aan en ik merkte dat ze geen moeite deed om haar tranen tegen te houden.
“Ik wilde niets meer met je te me maken hebben. Maar toen ik van een vriendin hoorde dat jij en Radha verleden tijd waren wachtte ik toch op je telefoont. Toen het telefoontje niet kwam besefte ik dat je was doorgegaan, zonder Radha en zonder mij. Jaren passeerden maar mijn hoop bleef groeien toen ik van onze spionnen hoorde dat je alleen met je carrière bezig was. Maar zoals je misschien weet ben ik 2 maanden geleden 29 geworden en ik wist dat jij niet naar mij zou komen. Dus besloot ik naar jou te komen.”
“Waarom dit spelletje Marjan. Waarom deze scène. Je hebt haar vader zelfs gebeld.”
“Je hield zoveel van Radha Dev en ik wilde zeker weten of die liefde echt over was.”

Ze had gelijk en er was niets wat ik kon doen of zeggen om het goed te maken. Waarom had ze al die tijd gewacht. Waarom had ik Radha wel in mijn leven laten komen en Marjan niet? Was het haar persoon of toch het verwachtingspatroon van mijn ouders? Hoe dan ook het was niet fair en ik besefte dat ik hierin tekort was geschoten. Ook vandaag zou ik verliezen.
“Je hebt gelijk Marjan, ik heb je laten gaan. Niets wat ik kan zeggen is goed of gaat de situatie veranderen. Je zit goed waar je zit Marjan. Je bent er na al die jaren ook nog mooier op geworden. Elke jongen staat voor jou in de rij. Ik verlies je weer.” De pijn was bijna ondraaglijk, de fout lag bij mij. Ik draaide me om en liep naar beneden. Halverwege de trapstede bedacht ik me, mijn belofte om de moeder van Radha nog te groeten. Het was niet de vraag of mijn hart zou ontploffen, maar wanneer...

Eenmaal beneden gekomen keek ik door de zaal op zoek naar Radha. Toen ik haar niet zag in de mensenmassa, besloot ik naar de plek te gaan waar ik haar eerder had gezien op de schoot van haar echtgenoot. De gedachte van wat er zou komen deed me niet zoveel, al wist ik wel dat het later pijn zou doen. Geen Radha, geen Marjan, helemaal niets… In mijn hoofd was ik al bezig met een nieuwe planning, maar ik kwam niet verder dan werken. Hard werken…

Opeens hoorde ik iets bekend en ik stond even stil. Het was de lach van Radha. Een lach die ik van kilometers afstand zou herkennen. Ik draaide me om en het was inderdaad Radha, samen met haar ouders en Mohan. Van binnen was ik gelukkig. Ook al was ik niet de man die haar liet lachen, gelukkig was er iemand anders die het nu deed. Want haar lach was nog even mooi. De man die ik eerder gesproken had stond er ook. En ik besloot mijn belofte in te lossen.
“Jaye Gayatri Ma Shri. Tante één keer wil ik uw voeten aanraken. Eén keer wil ik uw respect geven voor wat uw dochter mij geleerd heeft.”
“Ah dus jij bent Devavratha. Mijn man en ik koesteren geen wrok tegen jou Dev. Als je wilt kun doen waarvoor je hier bent gekomen.” Terwijl ze me vriendelijk aankeek draaide ze haar lichaam naar me toe.
Ze wist blijkbaar waarvoor ik hier was gekomen. Ik vroeg me ook af of ze wist dat ik het niet bij haar man zou doen.
Ik gaf haar een Dev Smile. ”U hoeft mij geen ashirwaad te geven tante. Vandaag los ik mijn schuld af.” Zei ik terwijl ik haar voeten aanraakte.
Het voelde goed om haar voeten aan te raken. Het perfecte gevoel van bhaktie om respect te betuigen. Je weet direct weer waarom je hier op aarde bent. Het geeft je leven weer zin. In een ooghoek zag ik dat er ook andere handen haar voeten aanraakte, maar ik negeerde het, dit was mijn belofte. Vanaf nu zou ik weer vrij zijn. Terwijl ik opstond rook een bekend parfum, maar ik kon het niet plaatsen. Ik keek om me heen en zag niet de persoon die bij dit luchtje hoorde. Ik zal wel dat de mensen om mij heen waren afgeleid door iets wat zich ergens beneden afspeelde. Ik keek naar beneden en zag tot mijn verbazing dat Marjan gebukt de voeten van de moeder van Radha aanraakte.
“Jaye Siya Ram!”.
Ze zei het met veel kracht, zonder te stotteren en zonder accent. Toen stond ze weer op en bracht haar gezicht naar mij toe.
“Nu laat ik je niet meer gaan.” Fluisterde ze in mijn oor.
Nog steeds stomverbaasd bleef ik staan waar ik stond, totdat Marjan mijn hand pakte en we weg liepen.

“Ben je verbaasd Dev? Ik heb je verteld dat de maanden na ons laatste contact een hel waren. Maar ik heb je niet verteld hoe ik eruit gekomen ben. Zonder jouw in de buurt had ik genoeg tijd om te leren over het Hindoeïsme en dus over wat jouw ouders wilde... een Hindoestaans meisje. Het eerste wat ik vond was de herkomst van jouw naam Devavatha uit de Bhagavata Gita. Toen kwam ik bij de Ramayana waar jouw 2de naam vandaan komt. Toen ben ik naar een mandir gegaan voor de uitspraak en here I am.” Ze lachte en van binnen voelde ik me trots en vereerd dat ze zoveel moeite voor me had gedaan.
“Bedankt Marjan, je bent lief.”
“Alleen lief, volgens mij ben ik wel iets meer dan lief.” Ze keek me bijna boos aan.
“Oke je bent een engel.”
“Hmm, dat is een mooi begin.” Zei ze terwijl ze me een knipoog gaf.
“Dat mag je dan nu aan me ouders vertellen. Voor hun is het ook een belangrijke avond.”
“Heeft je vader een jachtgeweer?”
“Nee, maar wel een leren broekriem”
We lachtten en ze gaf me subtiel een kusje op mond. Het voelde goed.
“Ja je bent lief Marjan, maar wat is de deal met Mr. Chandrika.”
“Dev we zijn nu een team toch?”
“I guess so.”
“Kom dan gaan we eerst met me moeder praten. Ze heeft leuke ideeën voor onze bruiloft. Daarna vertel ik je de deal met Mr. Chandrika. Ik was niet helemaal eerlijk. Het contract is niet voor het bedrijf waar ik nu werk. Maar voor het bedrijf waar ik ga werken.”
“Huh wat bedoel je.”
“Daarnet zei je dat we een team waren toch.” Ik keek haar nog steeds onbegrijpend aan.
“Je moet me wel iets meer geven Marjan.”
“Hoe kunnen we een team zijn als ik ergens anders werk. Ik kom bij jullie werken.”

Ware liefde?

Er is geen twijfel mogelijk dat dit ware liefde was. Toch zijn de kaarten uiteindelijk anders geschud.
Maar elke discussie dat dit een geval van impulsief en puberaal gedrag is kan ik tackelen. Het was een ware liefde van 2 jongeren die 1 fatale fout maakte. Ouders zijn ook in deze tijd niet te negeren. Onze liefde mocht niet zijn, maar gelukkig was er datzelfde lot..

"Het lot schud de kaarten, wij spelen.. "
Arhur Schopenhaur

Devavratha

Meer Indian Feelings

Bollywood

COLUMNS

LIEFDE & RELATIE

LIfestyle

Bollywood

Ayesha

Columns

Columns

Liefde & Relatie

Liefde & Relatie

Lifestyle

Lifestyle

Special

Special
Copyright 2001 Indian Feelings. Alle rechten voorbehouden. All rights reserved.

Inloggen of Registreer

Zit je op Facebook? Wij ook! Vergeet je ons niet te liken op www.facebook.com/IndianFeelings

Maar je hoeft je dan ook niet te registeren, je kunt eenvouding inloggen met je Facebook account.

Inloggen met je FaceBook account.


Inloggen

Registreer

Registratie
or Annuleren