Geschiedenis Valentijnsdag


Valentijnsdag wordt tegenwoordig over de hele wereld gevierd. Het is de dag van romantiek en affectie. Over het ontstaan van Valentijnsdag doen verschillende verhalen de ronde, maar men neemt aan dat deze gezocht moet worden in de Romaanse tijd. In Rome werd jaarlijks een festival georganiseerd ter ere van de godin Juno. Zij was de koningin van alle goden en godinnen en de beschermheilige van vrouwen en het huwelijk. Op het festival dat een dag na haar feest begon, werden Romeinse jongens en meisjes door middel van een soort loting samengebracht. Dit festival zou de voorloper zijn van het latere Valentijnsfeest.

Een ander verhaal handelt over de Romeinse priester Valentinus, die in het geheim huwelijken voltrok in een tijd dat het voor soldaten verboden was om te trouwen. Deze priester werd gevangengezet en overleed. Hij werd begraven op 14 februari 270 V.C. Een andere christelijke priester werd vervolgd, gevangen genomen en gemarteld vanwege zijn geloof. Ondanks de martelingen genas hij de dochter van zijn bewaker van blindheid. Op 14 februari werd hij onthoofd. Die ochtend stuurde hij het meisje nog een liefdesbriefje dat hij ondertekende met ‘jouw Valentijn’.

In Rome werd bovendien op 14 februari een vruchtbaarheidsfeest gevierd in de grotten waar Romulus en Remus, de stichters van de stad, opgevoed waren door de wolven. Ook dat kan de oorsprong zijn geweest voor de traditie van Valentijnsdag, omdat het een groot feest van liefde en vruchtbaarheid was. Nog een uitleg voor het ontstaan van de traditie hangt nauw samen met vruchtbaarheid. In 1381 werd reeds neergeschreven dat 14 februari de dag was dat de vogels begonnen met paren. Ook bij mensen zou de ‘paringsdrang’ op die dag de kop op steken.

Rond de middeleeuwen geloofde men in de Angelsaksische landen dat op 14 februari de vogeltjes hun partners uitzochten. Zowel Chaucer als Shakespeare hebben hierover geschreven. Er ontstond een folklore: de man zou het eerste meisje dat hij op 14 februari ziet, trouwen.

Het gebruik om een liefdesverklaring te zenden kwam in de vijftiende eeuw in zwang. Bekend is bijvoorbeeld, dat de Hertog van Orleans in 1415, na de slag bij Agincourt, vanuit zijn gevangenis in de Tower in Londen een gerijmde brief aan zijn vrouw schreef.

De bijnaam ‘Valentines’ voor liefdesbrieven komt van een Franse graaf. Hij werd in het begin van de vijftiende eeuw gevangen genomen door de Engelsen en vastgezet in de ‘Tower of London’. Hij schreef zijn vrouw liefdesgedichten en -brieven, die hij ‘Valentines’ noemde.

In de achttiende en negentiende eeuw werden boeken verkocht met romantische rijmpjes. Deze kon men overschrijven en aan de geliefde sturen. Zij die niet konden schrijven verstuurden een cadeautje. Aanvankelijk werd dit alleen gebruik in de Angelsaksische landen, maar aan het einde van de twintigste eeuw bleek Valentijnsdag ook in de rest van de wereld commercieel aan te slaan.

Overigens is in Duitsland de 14de februari een onheilsdag. Het is de dag dat Judas, de verrader, geboren werd. Onheil en liefde gaan niet samen, dus Valentijnsdag gaat onopgemerkt voorbij aan de meeste van onze oosterburen.

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen