Elke Avond


Hij lag te kroelen op de bank. Met zijn nichtje. Zo lief en teder.
Ik bekeek hem van top tot teen. Hij was knap, mannelijk en sterk.
Hij was zo volwassen geworden. Ik wist nog hoe we vroeger naar elkaar keken op het schoolplein. We waren beide te trots geweest om de eerste stap te zetten.
Te populair om te laten zien dat we ook zwak waren; zwak voor de liefde.
Toen kwam zij. Zij was anders. Ook heel mooi maar vooral lief en onderdanig.
Ze knielde voor je, bij wijze van spreken en jij…;jij trouwde met haar.
Het heeft even gekost, voor ik je was vergeten. Voor mijn hart je kon vergeten.
Niet lang daarna ontmoette ik Sonny. Hij paste beter bij mij. Hij paste zich graag aan mij aan. Het was een half jaar geleden dat ik weer aan je dacht, toen ik oog in oog met de nieuwe buren stond. Oog in oog met jou en je vrouw. We hebben niemand iets verteld.
Was er wat te vertellen dan? Je vrouw en ik zijn beste vriendinnen. Je kinderen spelen met de mijne. Niemand hoeft te weten, dat ik gloei als jij me gedag zegt. Niemand hoeft te
weten dat alleen jij nog maar de hoofdrol speelt in mijn dromen. Maar het is niet waar als ik zeg dat niemand het weet. Jij weet het. Jij voelt het zoals ik.

Ik ontwijk je ogen. Sluit me af voor je stem. Toch zijn het slechts dagen, dagen die ons scheiden. We weten het allebei. En alhoewel er nog niets is gebeurd en ik zonder schuldgevoel kan bidden tot Bhagwan, wil ik je vrouw liever niet in mijn buurt hebben.
Ik weet wat de last zal zijn op mijn schouders als ik zwak ben. Ik weet dat ik zal bezwijken onder de pijn in de ogen van je echtgenote, als ze het ooit zou vermoeden.
Lieve Sonny, ik zit in tweestrijd. Ik kan hier niet winnen. Wanneer laat je me gaan?

’s Avonds zijn we altijd samen. Ik zie het licht bij jullie uitgaan en ga dan zelf ook naar bed.
Ik weet dat je aan me denkt. Ik weet dat je me uitkleedt en streelt. Dat we samen lachen
en huilen totdat je in slaap valt.
Als ik ’s ochtend in de ogen kijk van mijn kinderen en mijn man een afscheidszoen geef,
denk ik ‘Dit wil ik niet kwijt.’ Maar ik vraag me af, of ik nog zal kunnen denken als ik jouw handen in de mijne voel.

Just a story

Rosa de Sousa

Reacties
  1. Reply
    Gast
    maart 18, 2006 om 2:13 am

    😡

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen