De Ware…Bullshit


(…in theorie)”We come to love not by finding a perfect person, but by learning to see an imperfect person perfectly’ Het is zo simpel in het begin. Je was nog één celletje. Dan word je een klomp en begin je allemaal enge figuren te krijgen. Het was nog zo veilig daar. Niemand die je lastig viel… maar op een gegeven moment werd je er uit gejaagd. Iets zegt me dat we in ons hele leven nog bezig zijn met het verwerken van die afwijzingstrauma.

Een warm, werelds welkom volgt. Dat vind ik altijd zo raar bizar. Als we nog jong en schattig zijn, adoreert de wereld ons. Ze overladen ons met Disney, speelgoed en knuffels, alsof de wereld één jolige plek is… Zodra we 18 worden, haten we elkaar ineens en is het ‘schijt en val dood’ aan iedereen. Maar goed dat we tot die tijd onze jeugd hebben.

Sommigen hebben nooit een goede jeugd gehad en zelfs geen veilige. Maar voor de gelukkigen onder ons was het de wonderbaarlijkste, nieuwste, friste en mooiste tijd van ons leven. Vergeet wat je gehoord hebt, wat je moest zien. Wat je bent, bestaat niet en het zal er ook nooit toedoen. Vergeet het spel van het leven dat je moest spelen, het is je ingefluisterd in je oren, maar die horen nu alleen wat ze nog nooit gehoord hebben. Alles is nieuw, alles doet er toe en niets doet er toe. Het gaat hier om iemand. Niet niemand. Nog niets gepresteerd, nog geen diploma’s, nog niet getrouwd, nog geen kinderen, nog geen prestige….. Niemand zal ontkennen dat een kind niet niemand is om deze redenen… Waarom doen we dat wel als we het over ons zelf later hebben?

Maar goed… Je wordt dus geboren op deze planeet… om de een of andere reden. Je weet nog niet waarom, maar het kan je ook niet zoveel schelen. Jouw territorium is de vloer en de speeltuin. Je ziet andere gezichtjes. Je besluit de bal niet meer voor jezelf te houden en duwt ‘m naar een ander. First contact. In de kleuterklas breekt een fase aan waarin je niet meer kunt weglopen voor wie je zult haten en je zult boezemvriendjes worden met degenen die hen ook haten. Gymles. Omkleden. Een klasgenootje wijst je erop dat jij je onderhemdje moet aanhouden, want dát zijn jongens en wíj zijn meisjes. Het geslacht is geboren. Het enige voornaamste contact tussen mij en die jongens was vooral slaan en schreeuwen. Zij begonnen altijd en ik vond het maar onnodige, vermoeiende, ingewikkelde agressie. Het zou zeker nog 10 jaar duren voordat ik doorhad waar dit nou allemaal over ging.

Niet kort daarna zou het tweede kwaad in mijn leven zich openbaren: verliefdheid. Ik zag het al voor me. Ik met mijn stoere spijkerbroek en mijn losse haren met mijn vriendje, ons eigen huisje – samenwonend natuurlijk, want trouwen bestond niet in mijn wereld -, ik had mijn eigen baan en daar stonden we dan gewoon gelukkig te zijn…..yeah right….. Uiteindelijk duurde het nog vele jaren, voordat ik de (tijdelijke) moordvent van m’n dromen zou vinden. Eerst moest ik de hel in het leven doorkomen. Iets waarmee God ons pest als straf voor wat de slimme Adam en Eva hadden uitgehaald: puberteit. I was so not having the time of my life! Maar een groeispurt loont toch. Je behoort niet meer tot de little people – al was meer dan de helft van mijn klas op middelbare school nog ergens vast in de borstvoedingsfase – en steeds meer tot de grown up people, die ook – zoals je dan nóg denkt – volwassen communiceren. Ja, mijn eerste grote liefde kwam eraan.

Dé Grote Liefde. Wat is dat? De prins op het witte paard? De vent door wie Doornroosje op het eind gekust werd? De vent die ons allemaal zal redden van deze afschuwelijke wereld? Nee, hij is niet díe vent. Hij was voor mij de vent die mij redde van mezelf. Je bouwt heel wat waanideeën op in je leven over ‘de ware’. Het lijkt wel naarmate we ouder worden, we ons beeld steeds meer bijstellen en sommige nieuwe verwachtingen hoger worden, terwijl andere oude kleiner worden en zelfs verdwijnen…voornamelijk uit onze jeugd. Uit verre verledens… zoals dat velen onder ons nooit zijn geworden of nooit zullen worden wat we altijd hadden willen worden toen we klein waren. Was het de grens tussen iemand zijn en íets zijn, wat ons deed afhaken?

 

Geld, status en seks lijken drie van de belangrijkste begrippen te zijn uit ons volwassen vocabulaire. We bepalen er onze banen mee, ons uiterlijk en onze partner. Je kan me vertellen dat deze dingen er helemaal niet of nauwelijks toedoen, maar ik zal je niet geloven. Er wonen 285.000.000 mensen in de Verenigde Staten. Eén op de twee getrouwde stellen scheidt daar. In Nederland is dat één op de drie. In één op de vier gezinnen in Nederland is sprake van huiselijk geweld. Ik begrijp dat financiële zekerheid belangrijk is voor het stichten van een gezin en bestaanszekerheid…dat seks belangrijk plezierig kan zijn en een bijzondere, intieme gedeelde ervaring… Ik begrijp echter ook dat ik niet de kant op wil, waarin ik de ware ik zal reduceren tot de ware…bullshit.

”The average woman would rather have beauty than brains, because the average man can see better than he can think” (…de praktijk)

Sadhana

Reacties
  1. Reply
    Gast
    november 8, 2006 om 10:04 pm
    ach meid

    heb je een luisterend oor nodig?

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen