De taal der liefde


Er is ooit terecht geconstateerd dat Hindoestanen tot de best geà¯ntegreerde bevolkingsgroep van Nederland behoren. Per saldo is de doorsnee Hindoestaan, inclusief de eerste generatie die ondanks de vele Surinaamse beperkingen welke hij vanuit Suriname van voor de onafhankelijkheid als een last op zijn hernia rug Nederland binnen zeulde, redelijk goed ontwikkeld.

Desalniettemin zijn er een paar Hindoestanen uit het maatschappelijke middenveld die hun eigen bevolkingsgroep, hoewel ze er zelf emotioneel en qua geestelijke uitrusting niet merkbaar van afwijken, bezig hen te pas en te onpas te ridiculiseren. Een Hindoestaanse pseudo loco-burgemeester uit Den Haag bijvoorbeeld, orakelde eens in het openbaar dat deze groep, waar overigens zijn hele succes op gegrondvest is, drie D’s als keurmerk zou hebben, t.w. Daru ( = rum, vaak met een sterker promillage alcohol dan het gemiddelde rumsoort ), Dans en Doksa ( = een gevederd beest, gelijkend op een bergeend dat binnen de Hindoestaanse gemeenschap tot een delicatesse behoort).

Betrokkene prononceert hiermee de platvloersheid waar de Hindoestaan aan ten onder gaat. Enige vorm van gecompliceerdheid zou er niet in zitten. Deze visie wordt verder uitgedragen door de debuterende sarnami rijmelaar , Raj Ramdas die van oordeel is dat de Hindoestaan geen blijk geeft van enig scheppend vermogen, eerder geconcentreerd is in zijn culinaire rompslomp ( = doksa ) dan dat betrokkene parmantig een bibliotheek / boekwinkel binnenwandelt, echter met de kanttekening dat diens/dier aandacht gevestigd moet zijn op zijn eigen dilettantistische publicatie, waarmee hij luidruchtig en opzichtig ( =DVD) aan de weg timmert. Deze vernietigende visie vindt ook draagvlak bij de sociale cohesie professor, Gawricharan die de onvoldragenheid van de Hindoestaan probeert te verwetenschappelijken.

Toegegeven dat Hindoestanen in het algemeen geen hoogvliegers zijn. In hun reilen en zeilen zijn ze erg aan elkaar gewaagd: als de ene wat doet, aapt de andere betrokkene zonder slag of stoot na. Er moet in alles altijd een gangmaker of anders een wegbereider aanwezig zijn. Niemand probeert iets deviants uit. Een tikkeltje lef kleeft er niet aan de vermolmde hindoe-kont. Tengevolge van deze mentaliteit oefent men ook een verscherpte sociale controle op elkaar uit ten einde zich ervan te vergewissen dat men niet voorbij gegaloppeerd is door een andere Hindoestaan. Men gelooft in een collectieve intelligentie en potentie, uniforme aanleg in kunstzinnige expressies, taalbeheersing etc., een gelijk geschakelde oplevende lijn op het gebied van successen en scores etc. etc. Als een groep Hindoestanen ergens samen op reis is geweest, kunnen de meeste ervan niet navertellen wat ze om zich heen hebben zien gebeuren maar wel hartstochtelijk dat ze elkaar flink hebben staan opnemen en daardoor hebben kunnen vaststellen wie wat aan had, hoe die liep, met wie die sprak, met wie die flirtte etc. etc.

Ik moet als kosmopoliet echter bekennen dat ik Hindoestanen op zich als een zeer prettig en aangename bevolkingsgroep ervaar en bijgevolg ook geen antipathie jegens hen heb. Als gepromoveerde socioloog zou ik mezelf erg ondergraven als ik dat wel zou doen. Echter: mijn genegenheid reikt eerlijk gezegd ook niet verder dan de leuke vrouwen en bepaalde genres Hindoestaanse muziek. Van de rest kan ik wreed worden beroofd.

Rabin Gangadin

Reacties
  1. Reply
    Gast
    mei 27, 2005 om 11:07 am
    .

    Ik begrijp je standpust best wel en je argumentatie klopt ook. Ik heb alleen moeite met je Kop. \’\’de taal der liefde\’\’ ik kan uit je hele artikel niets uit opmaken dat \’\’ de taal der liefde \’; wat ermee ta maken heeft!

  2. Reply
    Gast
    juni 23, 2005 om 1:02 pm
    hmm

    Interessant om te lezen, maar is dit niet weer een typisch voorbeeld van de krabbenmentaliteit die er heerst onder hindoestanen. Ga maar na…hoeveel hindoestanen zouden wij kunnen voordragen als rolmodellen ? En als we nou die enkelen ( die ook door jou zijn genoemd) nog eens de grond in boren, blijft er weinig over. Misschien is elkaars kunde en bekendheid respecteren en eventueel positieve reinforcement geven ook een vorm van \”de taal der liefde \”.

  3. Reply
    Gast
    juni 27, 2005 om 9:56 am
    Kort door de bocht

    Lekker makkelijk, hoor, zoiets schrijven! Door het gegeneraliseer over de vermeende platvloetsheid van de cultuur van een hele bevolkingsgroep gaat de schrijver mee in de lijn van degenen die hij in het artikel bekritiseert! Waarom dan die kritiek op hen, u denkt immers hetzelfde?

  4. Reply
    Gast
    juli 12, 2005 om 8:41 pm

    :sigh

  5. Reply
    Gast
    juli 20, 2005 om 1:19 pm

    Wat vindt u kort door de bocht?
    Generaliseert
    de auteur zelf of heeft de auteur het
    juist over lui die
    zich eraan bezondigen en waar hij kritiek op heeft.
    Begrijpend lezen is
    volgens mij nooit
    het allersterkste bij u geweest!!

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen