Bijna


Een kind wordt geboren. Opgevoed, gaat naar school en gaat daarna de grote mensenwereld in. Het lijkt alsof we dat wonderlijke moment nooit meer terug zullen krijgen. Het enige moment in je leven waarin niets moest, waarin je voor niets hoefde te zorgen, waarin je niets hoefde te zijn. Je werd wakker, je zag de wereld om je heen. Elke dag kon je wel wat nieuws ontdekken. Geuren ter aankondiging van seizoenen die nieuw waren, plekken van enkele kilometers verderop leken landen verwijderd, momenten waarop de spiegel geen bekend gezicht was, je eigen gezicht boeide je niet. Het was die wereld om je heen. Je wist dat je heel veel niet wist.

Mijn jeugd was in de jaren ’80. Het was een wonderlijke tijd, maar zegt niet iedereen dat over zijn jeugd? Romantische ballads, reisjes naar Parijs, geen commerciële omroepen, buiten spelen, anarchistisch Amsterdam. Toen we nog dachten dat we zouden worden wat we zeiden dat we zouden worden. Elk kind had wel zijn eigen dromen. We hadden nog geen geschiedenis achter de rug. We durfden nog te geloven dat we alles konden doen.

Je tienerjaren worden het product van die geschiedenis. Voor mij waren dat de jaren ’90. Het begin beviel mij nog wel, maar als snel zou ik merken dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. Het is de verwarrende mix van jeugd en volwassenheid. Dromen verdwijnen, cynisme kondigt zich aan. Het moment komt dat je aan iets moet gaan voldoen. De spiegel wordt een bekend gezicht. Voor mij een plek van afkeuring, zoals voor zo velen. Het leven werd beperkt tot iets tastbaars, niet meer die wonderlijke wereld om ons heen. We durfden daar niet meer naar te grijpen. We besloten dat de volwassenen wereld al wist door welke ogen je moest kijken en we deden geen beroep meer op ons gezond verstand. Creativiteit stierf.

Romantische ballads hadden plaatsgemaakt voor schaars aangeklede videoclips. Parijs bleef ver weg van mij om te zitten achter de boeken en muren van mijn middelbare school in het tijdperk Ritzen. Daar waar geen noodzaak was tot zelf nadenken. Publieke omroepen maakten plaats voor kijkcijferscorende. De jaren ’00. Het lijkt gelijk te staan aan het intelligentieniveau van de mensheid van tegenwoordig. Dit worden mijn jaren als twintiger. Wat heb ik geleerd? Dat geld verdienen mijn levensdoel moet zijn, dat ik mijn hoge diploma vooral moet gebruiken om mijn ego op te blazen?…; Het lijkt wel alsof het enige nut van de vrouw in de 21ste eeuw is geworden om vooral beautiful te zijn. Wat is het dat deze wereld van mij verlangt?

Mijn generatie weet het vaak niet meer…; En eerlijk gezegd ga ik ook geen antwoord daarop geven in dit stuk, want ik weet het net zo min. Ik weet alleen dat het er niet toedoet. Ik weet dat het voor mij niet belangrijk hoeft te zijn. Omdat ik het op een gegeven moment ook niet meer wist door alles wat deze maatschappij mij niet kon geven. Niet meer wist waarom ik hier nog zou moeten zijn. Waarom zou ik dan aan diezelfde maatschappij moeten voldoen? We hebben geen oog meer voor onze kinderen, we hebben geen oog meer voor creativiteit, we hebben geen oog meer voor liefde…en dus al helemaal niet meer voor het leven. "Where there is love, there is life," zei Gandhi ooit. In ogen van kleine kinderen kan ik dat nog wel vinden, maar als ik in de ogen van volwassenen kijk, zie ik een enorme pijn en grijsheid die onze samenleving de keel dichtknijpt vandaag de dag. Misschien ligt de Apocalyps wel dichter in ons hart dan we dachten… Zijn we er bijna?

Sadhana

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen