| “Colouring the dreams of people in need”- Janice Aliar |
|
|
| zaterdag, 25 juni 2011 | |
|
Janice komt uit een
gezin van vijf; zij heeft nog een broer en een zus. Samen met hen heeft ze een
goede, leuke jeugd. Ze oefent hobby’s uit als paardrijden, piano spelen en
Bharat Natyam, de bekendste Indiase klassieke dans. Na de middelbare school
gaat Janice naar de Vrije Universiteit in Amsterdam waar ze Rechten studeert
met specialisaties in Internationaal recht en Criminologie. Tijdens deze
periode is ze ook actief als bestuurslid voor studentenvereniging HSFN. In 2004
studeert ze af en is daarna vrijwilligerswerk gaan doen in India via de
stichting Don Bosco.
En toen kwam je
terecht bij Don Bosco.
Kun je wat vertellen
over je belevenissen daar?
Na terugkomst in Nederland
heb je over al deze gebeurtenissen een boek geschreven. Hoe ben je op dat idee
gekomen? “We hebben zelfs een keer een fles Dom Perignon in hotel Taj Lands End besteld en met ons vieren opgedronken! Ik zat letterlijk tussen de rijkste categorie inwoners van Mumbai. In deze zelfde stad Mumbai verblijf ik overdag met de jongens in de shelter. Deze jongens die tot de armste categorie behoren. De fles champagne die we zo makkelijk bestellen en opdrinken, kost zoveel dat een shelterjongen misschien een heel jaar een krantenwijk zou moeten doen om een dergelijke fles te kunnen betalen. En wij bestellen de fles zonder er lang bij na te denken en te beseffen dat het voor velen in deze stad niet te veroorloven is.” -Vrienden op bezoek, Mumbai Massala De opbrengst van het boek Mumbai Massala gaat naar de eigen stichting van Janice: Sapna Foundation. Deze stichting is momenteel bezig een gezondheidskliniek op te zetten in Bihar. In deze deelstaat van India is het voor heel veel mensen onmogelijk om tijdig een arts op te zoeken, omdat zij hiervoor veel te ver moeten lopen. Bevallingen vinden vooral thuis plaats, veelal onveilig.
Janice, ik neem aan
dat de opbrengst van Mumbai Massala niet voldoende zal zijn voor het project in
Bihar. In de tussentijd ben ik nog teruggeweest en de band was nog even sterk. Ook zag ik dat de meeste jongens echt vooruitgang hebben geboekt na enkele jaren. Ik was erg blij met deze positieve verschillen ten opzichte van 2005. Een paar van de jongens heb ik nu zelfs op Facebook staan! We blijven dus wel contact houden. “Wat ik me goed ben gaan realiseren en wat ik me tijdens mijn tijd in de shelter afvroeg, is wat mijn duurzame bijdrage aan het welzijn van de jongens is geweest. Het feit dat de jongens mij nog steeds bellen en e-mailen, wijst erop dat ze mij niet zijn vergeten. Het betekent veel voor hen om contact met mij te onderhouden. Ook de mate van blijdschap om mij na zoveel jaren weer terug te zien in Mumbai, vertelde mij veel over hun gevoelens voor mij. De nieuwe medewerkers van de shelter die mij niet kenden, kwamen enthousiast naar me toe en het bleek dat de jongens veel positiefs over mij hadden verteld, waardoor de medewerkers nieuwsgierig waren geworden naar deze ‘Janice didi’ en mij graag wilden ontmoeten. Verder wees de warmte en het respect waarmee de jongens mij begroetten erop dat ik toch wel iets voor hen betekend heb en nog steeds beteken. En dat is het allemaal waard geweest.” – Nawoord, Mumbai Massala
Door: Rashna Doerga
Voor meer info of om het boek te bestellen: Commentaar (0)
![]() |